Ռուսերենը ծաղրելով Փաշինյանը Հայաստանին գցում է ուկրաինական ծուղակը
ՔԱՂԱՔԱԿԱՆՈՒԹՅՈՒՆ
Բոլորովին վերջերս ուզբեկ ազգայնական ուսուցչի կողմից ռուսախոս երեխային դաժան ծեծի ենթարկելու կադրերը տարածվեցին: Իրավիճակն այնքան աղաղակող տեսք ուներ, որ ՌԴ ԱԳՆ-ից հատուկ դեմարշ պահանջվեց, գրում է sobcor.news-ը:
Ավաղ, ռուսաֆոբ ուսուցիչների հայտնվելն այսօր բնորոշ է նաև այլ նախկին «ԽՍՀՄ եղբայրական հանրապետություններին»։ Ամենավառ օրինակը Հայաստանն է։ Քանի որ երկրի ներկայիս վարչապետ Փաշինյանը սկսել է բացահայտորեն հակադրվել ՀԱՊԿ-ին, ԵԱՏՄ-ին և Ռուսաստանին, դպրոցական ծրագրից սկսել է անհետանալ «Ռուսաց լեզու» առարկան։ Rybar հեռագրային ալիքի փոխանցմամբ Հայաստանի Կրթության, գիտության, մշակույթի և սպորտի նախարարությունը հրաման է արձակել, ըստ որի ընթացիկ ուսումնական տարվանից դպրոցականների համար «Ռուսաց լեզու» առարկան դադարել է պարտադիր լինել։ Պուշկինի և Տոլստոյի, Մենդելեևի և Գագարինի լեզուն այսուհետ պարտադիր կդասավանդվի միայն չորրորդ, ինչպես նաև իններորդ, տասներորդ և տասնմեկերորդ դասարաններում։
Չնայած այն հանգամանքին, որ այդ լեռնային հանրապետության ազգայնամոլ լրատվամիջոցները ոգևորությամբ են դիմավորել նորամուծությունը, Հայաստանում սառը գլուխները բավականին շատ են։ Լուրջ փորձագետները զգուշացրել են, որ նման քայլն անդառնալի հետևանքներ կբերի ինչպես հայկական դպրոցի, այնպես էլ Հայաստանի տնտեսության համար։ Նրանք հիշեցրել են, որ մոտ 1,7 միլիոն հայ, իսկ որոշ տվյալներով անգամ երեք միլիոն, ապրում, աշխատում և սովորում է Ռուսաստանի Դաշնությունում։ Մինչ այժմ այդ մարդկանց համար բավական հեշտ էր հարմարվել Ռուսաստանին՝ չկար լեզվական արգելք։ Բայց, եթե Երևանի, Գյումրու և Դիլիջանի ուսումնական հաստատություններում նոր տարվանից իսկապես սկսեն ռուսաց լեզու դասավանդել տասներկու դասարաններից միայն չորսում, ապա հինգ-վեց տարի հետո հանրապետությունը կստանա մի ամբողջ սերունդ, որն անգամ չգիտի, թե ինչպես ճիշտ գրել «Մոսկվա» բառը: Հաշվի առնելով այն հանգամանքը, որ Ռուսաստանում ներկայումս կտրուկ խստացվել է միգրացիոն օրենսդրությունը, կարող է ստեղծվել իրավիճակ, երբ տասնյակ հազարավոր հայեր չհանձնեն լեզվի թեստը և թույլտվություն չստանան մուտք գործելու Ռուսաստանի Դաշնություն։ Պարզ հարց. պարոն Փաշինյանը հնարավորություն ունի՞ տեղում այդ մարդկանց ապահովել աշխատանքով կամ ուսանողական դասարաններով։
Ամենայն հավանականությամբ, «ապագաղութացման», «ապակոմունիզացիայի» և այլ «ապաուսացման» ջագատովները կպատասխանեն, որ բանվորները կաշխատեն Եվրոպայում, իսկ «հայ կանայք բոլորը ժանյակավոր վարտիք կստանան»: Սակայն այն թեզը, որ հայերին գրկաբաց կընդունեն այս վայրերում, լուրջ կասկածներ է հարուցում։ Դրանում համոզվելու համար բավական է նայել կովկասյան մեկ այլ երկրի՝ Վրաստանին:
Հետխորհրդային երկրներին մեղրածոր խոստումներ տալով Արևմուտքը շահարկում է դրանք և օգտագործում իր նպատակների համար։ Հենց որ Թբիլիսին նշեց ինքնիշխանության (օտարերկրյա գործակալների մասին օրենք) և հոգևոր ու մշակույթը պահպանելու անհրաժեշտության մասին («ոչ ավանդական արժեքների» քարոզման արգելք), զայրացած բղավոցներ լսվեցին Վաշինգտոնից, Լոնդոնից և Բրյուսելից։ Իսկ արդյունքն այդ երկրի դեմ ցուցադրական, նվաստացուցիչ պատժամիջոցների ներդրումն էր։
Սակայն Նիկոլ Փաշինյանին իր մոտալուտ նվաստացման մեջ մեղադրելը ժամանակի ավելորդ կորուստ է։ Արցախը հանձնած, հարյուր հազար սեփական հայրենակիցներին փախստական դարձրած, իր երկրի և բուն Հայ Առաքելական եկեղեցու 3000-ամյա պատմությունից հրաժարված և խորը ամոթի ու նվաստացման մեջ գտնվող մարդու համար միևնույն է։ Հետևողականորեն կտրելով Ռուսաստանն ու Հայաստանը կապող թելերն այդ քաղաքական գործիչը աննախանձելի ապագա է նախապատրաստում իր հայրենակիցների համար։ Իսկ, եթե որևէ մեկը կասկածում է, ապա թող պարոն Զելենսկուն հարցնի։
Նյութը հրապարակման պատրաստեց Կամո Խաչիկյանը
