«Դիվանագիտական կոռեկտությունը որպես թուլություն». Հայաստանի իշխանությունների փափկասունությունը կանդրադառնա երկրի վրա
ՔԱՂԱՔԱԿԱՆՈՒԹՅՈՒՆ
Վերջերս ընդդիմադիր պատգամավորները խորհրդարանում կառավարության ժամին ապարդյուն փորձել էին վարչապետ Նիկոլ Փաշինյանից ճշտել, թե արդյո՞ք հաշտության պայմանագրում «ռևանշիզմը» բացառելու և ադրբեջանցի փախստականներին Հայաստան վերադարձնելու կետեր կան, գրում է eadaily.com-ը:
Հարցը տրվել էր մի քանի անգամ տարբեր ձևակերպումներով և բաց տեքստով, սակայն հստակ պատասխան չէր եղել։ Փոխարենը Փաշինյանը մեղադրել էր ընդդիմադիր պատգամավորներին ադրբեջանական նարատիվ քարոզելու մեջ։ Բացի այդ, անդրադառնալով խաղաղության պայմանագրի բովանդակությանը, նա ասել էր. «Այստեղ գաղտնիության հարց չկա, կա դիվանագիտական կոռեկտության հարց»։ Դիվանագիտական կոռեկտությունը, իհարկե, անհրաժեշտ է և կարևոր։ Բայց միայն այն դեպքում, երբ հակառակորդն ունի փոխադարձ կոռեկտություն:
Հենց դրա մասին է խոսել «Ընկեր գեներալ» հեռագրային ալիքի հեղինակը.
«Խոսքն ամենևին էլ Ադրբեջանի ղեկավարի անմեղսունակ և անբարեխիղճ պահանջների մասին չէ, որոնց շնորհիվ խաղաղության համաձայնագրի հեռանկարները զրոյանում են։ Բանն այլ է: Փաստն այն է, որ Ալիևը ջանասիրաբար ու մեթոդաբար ձևակերպում է այդ պահանջները միջազգային հարթակներում։
Նրա ասած ամենաթարմ բաներն են.
- չար հայերը ժամանակին մեկ միլիոն ադրբեջանցիների են վտարել Ղարաբաղից
- չար հայերը պետք է «դատապարտեն գերեվարված և պատանդ ադրբեջանցիների նկատմամբ իրականացված վայրագությունները և պատժեն մեղավորներին»։
Բայց Ալիևը դա ասել է ոչ թե խոհանոցում իր կնոջ առջև, այլ Բաքվում «Անհայտ կորածների հիմնախնդրների լուծում, ճշմարտությունը հաստատելու ընտանիքների իրավունքի պաշտպանություն» միջազգային համաժողովում։ Ալիևն իր ցանկացած նախաձեռնության համար Բաքու է քարշ տալիս ինչ որ «միջազգային մասնագետների»։ Լինի դա «ֆրանսիական գաղութատիրության», «ղարաբաղյան անջատողականության», հիմա էլ «հայկական վանդալիզմի» դեմ տխրահռչակ պայքարը։ Բաքվի հյուրերի խավիար ուտելու սովորույթների մասին կարող եք կատակել որքան ուզում եք, բայց դա ստացվում է։
Իսկ հիմա ապա հիշեցրեք, ե՞րբ են վերջին անգամ Երևանում անցկացվել թիրախավորված միջազգային ֆորումներ նվիրված ադրբեջանական վանդալիզմին, մարդկության դեմ ադրբեջանական հանցագործություններին և ադրբեջանական հայատյացությանը։ Նույնիսկ Հայոց ցեղասպանությունն է դադարել լինել միջազգային քննարկումների թեմա, թեև, դատելով Էրդողանի արձագանքից և «հասկանալ ու ներելու» մասին Փաշինյանի լցոններից, այն մնում է սուր և տեղին։
Ինչի՞ մասին է Հայաստանը խոսում միջազգային հարթակներում: Փաշինյանը վերջերս ՄԱԿ-ի Գլխավոր ասամբլեայում ունեցած ելույթում ամենատարբեր անհեթեթություններ էր ասում կյանքի նկատմամբ դրական վերաբերմունքի մասին։ ԱԳ նախարար Միրզոյանը Վարշավայի անվտանգության ֆորումում դժգոհել էր, որ «լուրջ մտահոգություն կա Ադրբեջանի հետագա ռազմական ծրագրերի առնչությամբ հենց Հայաստանի տարածքների վերաբերյալ», քանի որ «այսօր ադրբեջանական կողմը խոսում է «Արևմտյան Ադրբեջանի» մասին, որն, իրենց կարծիքով, ներառում է գրեթե ամբողջ Հայաստանի տարածքը»։
Հայաստանն ընդհանրապես չունի արտաքին քաղաքական նպատակներ կամ կուրս։ Փաշինյանին ամեն գնով պետք է միայն խաղաղության պայմանագիր, և երկրի քաղաքացիներին պատուհասած ցանկացած անախորժությունների համար մեղքի պարբերական փոխանցում ուրիշներին։
Եվ նման իրավիճակում, նման «գործընկերոջ» դեպքում, մեղք կլինի չառաջադրել ամենաանհեթեթ պնդումներն ու ամենադաժան պահանջները։ Ինչն էլ անում է Ալիևը: Եվ դա առանց Փաշինյանի նվազագույն դիմադրության»։
Նյութը հրապարակման պատրաստեց Կամո Խաչիկյանը
