Ռուսաստան-Հայաստան. նախանձելի անցյալ և խոստումնալից ապագա Փաշինյանի հեռանալուց հետո
ՔԱՂԱՔԱԿԱՆՈՒԹՅՈՒՆ
Հասկանալի է, որ ՌԴ նախագահ Վլադիմիր Պուտինի այցը Բաքու պետք է նյարդայնացներ Հայաստանում իշխող ռեժիմի քարոզչական թիմին։ Չնայած, եթե ուշադիր նայեք, ապա այդ գրգռվածության մեջ որոշակի ցուցադրականություն կա։ Նույնիսկ ցուցադրական մեծ տարր: Որովհետև Հայաստանի ուժային թիմում հիմարներ չկան, և նրանք հիանալի հասկանում են, որ եթե իրենց նյարդայնացնում է Ռուսաստանի և Ադրբեջանի հարաբերությունների զարգացումը, ապա պետք է առաջին հերթին հենց իրենց մեղադրել դրա համար, գրում է dzen.ru-ն։
Փաստացի Հայաստանում իշխող թիմը շատ բան է արել հայ-ռուսական հարաբերությունները վատթարացնելու և, համապատասխանաբար, ռուս-ադրբեջանական հարաբերությունները տարբեր ոլորտներում խորացնելու համար։ Հայաստանում իշխող թիմը շոշափելի ներդրում է ունեցել այն բանում, որ Մոսկվան սկսել է Բաքվին ընկալել որպես իր առանցքային գործընկեր տարածաշրջանում և, առավել ևս, որպես արտաքին քաղաքականության կարևոր գործընկերներից մեկը։
Այո, Բաքուն դառնում է տարածաշրջանում Ռուսաստանի վստահելի և կանխատեսելի գործընկերը, հատկապես, փորձագետների կարծիքով, ի տարբերություն Հայաստանի, որն աստիճանաբար հեռանում է այդ կարգավիճակից նախընտրելով Հռոմի ստատուտի վավերացման պես մեմեր։ Եվ դա շատ լավ հասկանալով, որ դա շատ խնդրահարույց է դարձնում Պուտինի հնարավոր այցը Երևան, կարելի է ասել գրեթե անհնարին է դարձնում նման այցը հաշվի առնելով Երևանի արտաքին քաղաքական ողջ գիծը։ Բայց միևնույն ժամանակ խիստ նյարդայնանում են Պուտինի Բաքու այցից, դրա արձանագրային մասով և ինչպես հրապարակային, այնպես էլ ենթադրաբար կուլիսային համաձայնագրերով:
Ակնհայտ է, որ Մոսկվան ցանկություն չունի այրել Հայաստանի հետ հարաբերությունների կամուրջները և տանել Բաքվի բոլոր քմահաճույքները։ Ի տարբերություն Լուկաշենկոյի, Պուտինը Շուշի չի այցելել, թեև, հասկանալի է, Ալիևը կուրախանար, եթե կարողանար այնտեղ քարշ տալ Ռուսաստանի առաջնորդին։
Եվ, իհարկե, պատահական չէ, որ Պուտինի ադրբեջանական այցի ավարտից անմիջապես հետո ՌԴ ԱԳՆ ԱՊՀ երկրների առաջին վարչության տնօրեն Միքայել Աղասանդյանը ՌԻԱ Նովոստիին տված հարցազրույցում ընդգծել է, որ Ռուսաստանի պարտավորությունները Հայաստանի նկատմամբ, ինչպես երկկողմ համաձայնագրերի շրջանակներում, այնպես էլ ՀԱՊԿ-ի շրջանակներում «մնում են անփոփոխ», քանի որ «հանրապետության համար չկան կայունության այլընտրանքային երաշխավորներ, բացի ՀԱՊԿ-ից ու Ռուսաստանից»։ ՌԴ ԱԳՆ ներկայացուցիչը նաև հույս է հայտնել, որ Հայաստանը չի հրաժարվի ԵԱՏՄ-ի հետ փոխշահավետ համագործակցությունից հանուն Արևմուտքի, «որը միայն խոստանում է ներդրումներ, տեխնոլոգիաներ և լուսավոր ապագա, բայց բոլորը լավ գիտեն, թե դրանից ինչ է ստացվում»:
Բաքվում գտնվելով Վլադիմիր Պուտինը ևս մեկ անգամ հայտարարեց Ռուսաստանի պատրաստակամության մասին ամեն կերպ նպաստելու Երևանի և Բաքվի միջև խաղաղության պայմանագրի ստորագրմանը և նշեց, որ Փաշինյանին կտեղեկացնի Ալիևի հետ բանակցությունների արդյունքների մասին։ Հիշենք նաև, որ Մոսկվան պարբերաբար շեշտում է 2020, 2021 թվականներին Ադրբեջանի, Հայաստանի և Ռուսաստանի ղեկավարների եռակողմ համաձայնագրերի այլընտրանքի բացակայությունը, հատկապես 2020 թվականի նոյեմբերի 9-ի Եռակողմ հայտարարության այլընտրանքը, որտեղ հստակ ասվում է Լեռնային Ղարաբաղի և նրա բնակիչների իրավունքների մասին, ինչն էլ այդքան նյարդայնացնում է Ալիևին ու Փաշինյանին:
Իհարկե, հայ-ռուսական հարաբերություններն ունեն նախանձելի անցյալ և խոստումնալից ապագա Հայաստանում ներկայիս իշխող քաղաքական թիմի փոփոխություններից հետո:
Նյութը հրապարակման պատրաստեց Կամո Խաչիկյանը
