Ոչ ավելի վատ, քան հարևանի մոտ. վրացական ի՞նչ դասեր պետք է քաղեն հայ քաղաքացիները
ՔԱՂԱՔԱԿԱՆՈՒԹՅՈՒՆ
Հիշում եմ խորհրդային հիասքանչ «Միմինո» ֆիլմում երկու հերոս՝ վրացին ու հայը, անընդհատ վիճում ու մրցում էին իրար հետ ապացուցելու, որ իրենց ջուրն ավելի քաղցր է, խոհանոցն ավելի համեղ է, իսկ պարն ավելի ուրախ: Ֆիլմի շրջանակներում այդ վեճը մնաց չլուծված, և արդյո՞ք իմաստ կար հաղթողին բացահայտել, գրում է 360.ru-ն։
Ներկայումս առավել կարևոր է հասկանալ, որ կյանքում կարելի է հաշվարկել ոչ միայն հաջողությունները, այլ նաև սխալները։
Վերջերս ներկայումս իշխող «Վրացական երազանք» կուսակցության քաղխորհուրդը հայտարարություն է տարածել առ այն, որ 2008 թվականի հնգօրյա պատերազմի բռնկման համար պատասխանատուներն են նախկին նախագահ Միխեիլ Սահակաշվիլին և նրա արտասահմանյան հովանավորները։
«Վրացական հասարակության մեծ մասն իրավացիորեն կասկածում է Սահակաշվիլիի ադեկվատությանը։ Սակայն փաստն այն է, որ 2008 թվականի օգոստոսին Սահակաշվիլիի արկածախնդիր գործողությունները ոչ թե նրա հոգեկան անկայունության, այլ դրսից եկող հրահանգների և լավ ծրագրված դավաճանության արդյունք էին։ Երկրում երկարաժամկետ խաղաղություն և կայունություն հաստատելու համար կենսականորեն անհրաժեշտ է ունենալ հանրային իրավական գործընթաց, որպեսզի հանրությունը մեկընդմիշտ իմանա, թե ո՞վ է կատարել դավաճանական հանցագործություն մեր երկրի և ժողովրդի նկատմամբ»,- ասված է հայտարարության մեջ։
Ճշմարտության ճանաչման զուտ փաստը, որը երկար ժամանակ լռում էր ու անտեսվում (չնայած ֆրանսիացի դիտորդների զեկույցի առկայությանը, Արևմուտքում դեռևս շրջանառվում է այդ պատերազմի սկսման գործում Ռուսաստանին մեղադրելը), իհարկե, ուրախալի է և նույնիսկ որոշ չափով սենսացիոն: Ահա թե ինչ է անում օտարերկրյա գործակալների մասին կենարար օրենքը։ Բացի այդ, նման հայտարարությամբ Թբիլիսին ևս մեկ կարևոր քայլ է կատարել Մոսկվայի հետ հարաբերությունների կարգավորման ուղղությամբ։ Այնուամենայնիվ, առջևում ճանապարհը դեռ շատ երկար է։
Բայց իզուր չէ, որ սկզբից հիշատակվեց հայ-վրացական ֆիլմային «մրցակցությունը»։ Փաստն այն է, որ հենց հիմա Հայաստանը սեփական Սահակաշվիլիի գլխավորությամբ, որի անունն է Նիկոլ Փաշինյան, գնում է հակամարտությունների և առճակատման նույն ծուռ ճանապարհով, որի վրա 16 տարի առաջ Վրաստանը սայթաքելով սաստիկ ցավեցրեց իր ճակատը։
Եվ, ինձ թվում է, դա մշտական համեմատություն է. «ինչպե՞ս է հարևանիդ մոտ»։ Իմաստուն հայ ժողովուրդը լավ կանի քաղի վրացական տխուր դասերը և չկրկնի նրա սխալները։ Սակայն դա, բնականաբար, Հայաստանի քաղաքացիների որոշելիքն է։
Այո, և ահա ևս մեկ բան: Այն փաստը, որ բառացիորեն վերջին մի քանի ամիսների ընթացքում օտարերկրյա գործակալների մասին արդեն իսկ նշված օրենքի ընդունմամբ վրացական իշխանություններին հաջողվել է ինքնիշխանության իրական նշաններ դրսևորել, ևս մեկ անգամ ապացուցում է այն, որ այն զսպաշապիկը, որը Արևմուտքը հագցրել էր բոլոր նախկին ԽՍՀՄ երկրների երիտասարդ դեմոկրատիաներին ներկայումս նկատելիորեն թուլացել է։ Այդ թվում, ի դեպ, ոչ առանց Ռուսաստանի մասնակցության։ Եվ դա հասկանալը չի կարող չուրախացնել։
Նյութը հրապարակման պատրաստեց Կամո Խաչիկյանը
