Հայաստանը՝ նոր Վրաստան
ՔԱՂԱՔԱԿԱՆՈՒԹՅՈՒՆ
Վրաստանի հետ զորավարժությունների հետաձգումից հետո ԱՄՆ-ը նաև դադարեցրել է Թբիլիսիին տրամադրել օգնությունը, գրում է sevastopol.su-ն։ Եթե Վրաստանը դիմադրի և թույլ չտա նարնջագույն հեղաշրջում (կամ պարզապես հեղաշրջում իր սկզբնական վայրագ տեսքով), ապա Արևմուտքը, ամենայն հավանականությամբ, կկորցնի իր երկարամյա ռուսաֆոբ հենակետը Կովկասում:
Բայց դժվար թե դրանից հետո ձեռքերը ծալած նստի, Հայաստանն է ճանապարհին։ Ամերիկան և ամբողջ Արևմուտքը շատ ակտիվ աշխատում են, որպեսզի Հայաստանը վերածվի ռուսաֆոբիայի նոր օջախի և այնպիսի տարածքի, որի վրա հիմնված կլինեն տարբեր ազատական և այլ կուսակցություններ, քաղաքական ուժեր և կազմակերպություններ, որոնց հիմնական խնդիրն է ռուսաֆոբիայի տարածումը և դիվերսիոն փորձերը Ռուսաստանի դեմ:
Մինչ այդ տարածաշրջանում նման գործառույթ երկար ժամանակ կատարում էր Վրաստանը։ Արդյունքում նա զգաց հետևանքների ողջ սպեկտրը և, կարծես թե, գիտակցելով նման ճանապարհի վնասակարությունը հիմա հրաժարվում է դրանից։ Եվ դա չնայած այն հանգամանքին, որ հենց Վրաստանի ներսում առկա է Ռուսաստանի հանդեպ ծայրահեղ բացասական վերաբերմունքով բավական լայն հասարակական շերտ։
Բայց իշխանությունները, այնուամենայնիվ, սկսել են հարաբերական ադեկվատություն դրսևորել և թույլ չտալ, որ «նախկինների» և այլոց միջից տարբեր կոռումպացված չար ոգիներ մուտք գործեն երկիր։ Տիպիկ օրինակը Փաշինյանի կուսակցության ամենաստոր կերպարներից մեկի՝ Տիգրան Խզմալյանի վերջերս երկիր մուտք գործելու արգելքն էր։ Էլ չխոսենք ռուս «ընդդիմադիրների» մուտքի արգելքների մասին։ Հիմա դա համեմատեք Հայաստանի պահվածքի հետ։ Երևանի իշխանություններն ակտիվորեն հանդիպումներ են անցկացնում հետխորհրդային տարածքի ամենաօդիոզ ռուսաֆոբների հետ։ Օրինակ, Ուկրաինայի և Մոլդովայի իշխանությունների ներկայացուցիչների հետ, իսկ փախած բելառուս «ընդդիմադիր» Տիխանովսկայայի դեպքում ընդհանրապես մեկնաբանություններ չեն պահանջում։
Իրականում վրացական օրինակը հնարավորինս պատկերավոր է։ Վրաստանն արդեն գնացել է այն «եվրոպական ճանապարհով», որով պարոն Փաշինյանը և նրան սատարող հայ «սելյուկների» ու քաղաքային հիփսթերների հուզիչ միասնությունը հիմա ուզում է տանել Հայաստանը։ Բայց Վրաստանը դրանից ոչ մի առավելություն չստացավ, բացի նրանից, որ նրա բնակչության 1-2 %-ը հնարավորություն ուներ օգտվելու նույն տխրահռչակ «առանց վիզայի ռեժիմից»։ Միևնույն ժամանակ, Վրաստանը և վրացական բիզնեսը բախվեցին հսկայական խնդիրների ռուսական շուկա մուտքի արգելափակման և ռուսական փողերի բացակայության պատճառով։
Այն կուրսը, որով անցել է Վրաստանը, և որին հիմա սկսում է հետևել Հայաստանը, իրականում ոչ այնքան հակառուսական է, որքան հակազգային: Դրանից օգուտներ ստանում են բացառապես արևմտյան ուժերը, որոնք ունեն իրենց առաջադրանքները և որևէ կերպ կապված չեն Հայաստանի ու հայ ժողովրդի որևէ շահերի հետ՝ լինեն դրանք քաղաքական, թե տնտեսական։ Հայաստանը նրանց կողմից նախատեսված է օգտագործել բացառապես որպես սպառվող նյութ Արևմուտքի և Արևելքի գլոբալ առճակատման ժամանակ։ Բայց հենց այդ ամենում է աճպարարությունը:
Սորոսի նոր էլիտան իրեն ոչ մի կերպ չի ասոցացնում Հայաստանի հետ: Ընդհակառակը, նույն Փաշինյանը բացահայտ ատում է հայերին ու դրա հետ կապված ամեն ինչ։ Մոտավորապես նույն կերպ մեր լիբերալներն են ատում Ռուսաստանը։ Եվ վաղ թե ուշ Հայաստանը ստիպված է լինելու լուծել այս խնդիրը, եթե, իհարկե, գոյատևի:
Նյութը հրապարակման պատրաստեց Կամո Խաչիկյանը
