Ճապոնիան նախատեսում է կառուցել վերելակային աշտարակ, որը ձեզ կտանի տիեզերք
ՄԻՋԱԶԳԱՅԻՆ
Տիեզերական վերելակի հիմնական գաղափարը Երկիրն ու տիեզերքը միացնող երկար մալուխի ստեղծումն է, որը կնվազեցնի տիեզերք թռիչքի ժամանակը և ծախսերը, գրում է incrussia.ru-ն: Հետազոտողները ասում են, որ տիեզերական վերելակը կարող է Մարս հասնել վեցից ութ ամսվա փոխարեն երեք-չորս ամսում: Նման տեխնոլոգիայի ստեղծումը բարդ խնդիր է, և պահանջում է լուրջ ջանքեր և բազմաթիվ խնդիրների լուծում։ Սակայն ճապոնական Obayashi Corporation ընկերությունը վստահեցնում է, որ ունի անհրաժեշտ հմտություններ ու փորձ այդ նախագիծն իրականացնելու համար։
Աշխարհի ամենաբարձր աշտարակի՝ Tokyo Skytree-ի ավարտից հետո, Obayashi-ն հայտարարել է տիեզերական վերելակ մշակելու իր մտադրության մասին: 2012 թվականին ընկերությունը ներկայացրել է 100 միլիարդ դոլար արժողությամբ նման նախագիծ մինչև 2050 թվականը տիեզերական վերելակը շահագործման հանձնելու նպատակով։ Յոջի Իշիկավան, ով պատասխանատու է ընկերությունում ապագա տեխնոլոգիաների ստեղծման համար, ասում է, որ տիեզերական վերելակի նախագիծը գտնվում է հետազոտության, հայեցակարգի մշակման, գործընկերության և առաջխաղացման փուլերում: Ոմանք կասկածում են, որ նման կառույց հնարավոր է, բայց կան մարդիկ, ովքեր իսկական գիտնականներ են և վստահ են իրենց նախագծի հաջող իրականացման մեջ։
Մարդկանց և բեռների տիեզերք հրթիռներով արձակելը թանկ գործընթաց է մեծ քանակությամբ վառելիք օգտագործելու անհրաժեշտության պատճառով, ինչը մեծացնում է տիեզերանավի քաշը, որն էլ իր հերթին ավելի շատ վառելիք է պահանջում: Տիեզերական վերելակի գաղափարը, որը կաշխատի էլեկտրամագնիսական սարքերով առանց վառելիքի անհրաժեշտության, ներկայացնում է բեռները տիեզերք հասցնելու պոտենցիալ ավելի արդյունավետ և էժան միջոց: Բացի ծախսերի խնայողությունից, տիեզերական վերելակը խոստանում է նաև անվտանգություն և զրոյական արտանետումներ առաջարկելով բեռների ավելի դանդաղ և կայուն տեղաշարժ: Իշիկավայի կարծիքով նման տեխնոլոգիայի ներդրումը կարող է զգալի օգուտներ բերել մարդկությանը, տիեզերական առաքելությունները դարձնելով ավելի մատչելի և արդյունավետ։
Տիեզերական վերելակի ստեղծումը այս պահին բախվում է մալուխի կամ խողովակի համար նյութ ընտրելու խնդրին, որը կդիմանա հսկայական բնական ազդեցություններին: Հետազոտողները նախատեսում են ածխածնային նանոխողովակների օգտագործումը որպես մալուխի նյութ: Նանոխողովակները բաղկացած են գրաֆիտի փաթաթված շերտից, թեթև են և ունեն բարձր առաձգական ուժ: Այնուամենայնիվ, դրանց փոքր չափը և երկարության բացակայությունը (ամենաերկարը մոտ 2 ոտնաչափ է) սահմանափակումներ են ստեղծում դրանք տիեզերական վերելակում օգտագործելու համար: Գեոստացիոնար ուղեծիր հասնելու համար, որտեղ օբյեկտները համեմատելի են Երկրի պտույտի հետ, պահանջվում է մալուխի զգալի երկարություն՝ առնվազն 22 հազար մղոն: Ըստ Իշիկավայի այդ նպատակին հասնելը կպահանջի բոլորովին նոր նյութի մշակում։
Բացի նյութի ընտրությունից, այլ դժվարություններ ևս կան տիեզերական վերելակի ստեղծման հարցում: Բարձր լարման պատճառով մալուխը կարող է կոտրվել, Բացի դա եղանակային աղետները, ինչպիսիք են տորնադոները, մուսսոնները և փոթորիկները, կարող են խնդիրներ առաջացնել: Հասարակածի վրա կապող հիմքի տեղադրումը կարող է նվազեցնել փոթորիկների վտանգը, բայց նաև պահանջվում է, որ այն գտնվի բաց օվկիանոսում՝ ահաբեկչական հարձակումների նկատմամբ խոցելիությունը նվազեցնելու համար: Եզրափակելով Իշիկավան նշել է, որ մինչև 2050 թվականը տիեզերական վերելակների նախագծի հաջող իրականացումը կպահանջի ընդհանուր դրամահավաք, ինչպես նաև լայն համագործակցություն և աջակցություն տարբեր ընկերությունների և ոլորտների կողմից:
Նյութը հրապարակման պատրաստեց Կամո Խաչիկյանը
