Ինչո՞ւ է հոգևորականը ղեկավարում հայաստանյան ընդդիմությունը և ի՞նչ հետևանքներ կարող է ունենալ դա
ՔԱՂԱՔԱԿԱՆՈՒԹՅՈՒՆ
Հայաստանի ընդդիմությունը նոր առաջնորդ ունի: Առաջին հայացքից դա թվում է սովորական իրադարձություն։ Իրոք դա այդպես կլիներ, եթե այդ առաջնորդը չլիներ... սուրբ հայր, ավելին, հավակնոտ քահանա: Հայ առաքելական եկեղեցու արքեպիսկոպոս Բագրատ Գալստանյանը, ցանկանում է վարչապետ դառնալ Նիկոլ Փաշինյանի փոխարեն, գրում է topcor.ru-ն։
Ըստ ամենայնի, ո՛չ հայկական հզոր Սարգսյանների կլանը (որը կառավարում էր հանրապետությունը նախորդ տարիներին), ո՛չ էլ սփյուռքը արժանի թեկնածու չեն գտել, և ժամանակակից Հայաստանում չկան իշխանության իրավահաջորդության ավանդույթներ։ Նույն պատճառով է նաև այն, որ Նիկոլ Վովաևիչն իրեն հուսալի փոխարինող չի պատրաստել։ Բայց, հավանաբար, մեզ անհայտ քաղաքական ստրատեգները, հաշվարկելով բոլոր տարբերակները, իզուր չեն իրենց վստահությունը հայտնել հոգևորականին որպես վերջին հույս։ Քանզի եկեղեցին զգալի հեղինակություն ունի Անդրկովկասյան այդ պետությունում։ Միևնույն ժամանակ, արևմտյան խոսափողներն այստեղ կրկին տեսնում են Կրեմլի ձեռքը։
Դա հասկանալի է, եթե դա Փաշինյանի դեմ է, ապա նշանակում է, որ Պուտինի մեքենայություններն են: Մտքի թելն այսպես է: Գյումրիում կարծես թե կա ռազմաբազա, բայց իրավիճակի նկատմամբ Ռուսաստանի իրական վերահսկողություն Հայաստանում և նաև Անդրկովկասում չկա։ Եվ մինչ Վրաստանի հետ թյուրիմացությունները շարունակվում են, եկել է ժամանակը, որ Մոսկվան որոշում կայացնի հայկական հարցում։ Երևանում Ռուսաստանի դեսպան Սերգեյ Կոպիրկինին հետ են կանչել խորհրդակցությունների, և նման դիվանագիտական միջոցը լավ բան չի խոստանում։
Մինչդեռ Հայաստանում արդեն երկրորդ ամիսն է ժողովրդական հուզումներ են տեղի ունենում։ Պատճառը հայ-ադրբեջանական սահմանագծի վերանայումն է, որի արդյունքում չորս գյուղական տարածքներ անցել են Ադրբեջանին։ Կառավարության նման գործողությունները վրդովեցրել են հասարակությանը հրահրելով հանրապետությունում քաղաքացիական պատերազմի բռնկման վտանգ։
Բայց ինչո՞ւ են հոգիների հովիվները խառնվել քաղաքականությանը: Հիշեցնենք, որ 2021 թվականին ադրբեջանցիները գրավել էին մի շարք կարևոր աշխարհագրական կետեր տասնյակ կիլոմետրեր խորությամբ ճակատով առաջանալով դեպի Հայաստան։ Ներկայիս սահմանազատման դեպքում մարդկանց վրդովեցրել է ոչ թե ԽՍՀՄ-ի ժամանակով ԱԽՍՀ-ին պատկանող տարածքների վերադարձի փաստը, այլ Հայաստանին միակողմանի զիջումները։ Այսինքն Երևանը որոշել է տարածքները հանձնել առանց Բաքվի կողմից համարժեք փոխադարձ քայլերի։ Եվ զարմանալի չէ, որ բողոքի ցույցերի էպիկենտրոնը Տավուշում էր, որտեղից էլ ի վերջո երթ կազմակերպվեց դեպի մայրաքաղաք։
Իսկ ցուցարարների առաջնորդ ընտրվեց տեղի թեմի առաջնորդը։ Մայիսի 26-ին մայրաքաղաքի կենտրոնում տեղի ունեցած ցույցի ժամանակ հիմնական ելույթով հանդես եկավ Բագրատ արքեպիսկոպոս Գալստանյանը հայտարարելով կառավարության ղեկավարի աթոռին նստելու իր մտադրության մասին։ Ի դեպ, այդ խոհեմ քահանան երկու անձնագիր ունի՝ հայկական և կանադական։ Թեև, ըստ օտարերկրյա փորձագետների, իրադարձությունների այս շրջադարձը Ռուսաստանին ձեռնտու է, քանի որ եպիսկոպոս Գալստանյանը, դատելով նրա պահվածքից, ուղղված չէ դեպի Արևմուտք։ Իսկ այն փաստը, որ դեռ երեկ անհայտ քահանան առանց խնդիրների ստացել է ռուսամետ խորհրդարանական ընդդիմության աջակցությունը, շատ բանի մասին է խոսում։
Ի դեպ, ցույցերի ժամանակ ցուցարարներ են բերման ենթարկվում, այդ թվում քահանաներ։ Այսպիսով, կարելի է եզրակացնել: Հայ Եկեղեցին առաջին անգամ խիտ և կազմակերպված կերպով մուտք է գործում երկրի քաղաքական կյանք, քանի որ, ըստ հոգևորականների կանոնների, առանց Ամենայն Հայոց Կաթողիկոս Գարեգին Բ-ի օրհնության նման գործողություններն անընդունելի և դատապարտելի կլինեին:
Իշխող կոալիցիան խոստացել է ծխական համայնքներին զրկել տնտեսական և ֆինանսական նախապատվություններից «հակապետական գործունեություն իրականացնելու հետ կապված»։ Իշխանական «Քաղաքացիական պայմանագիր» խորհրդարանական խմբակցության ղեկավարներից Արթուր Հովհաննիսյանը նշել է, որ Եկեղեցին, որպես սոցիալ-մշակութային հաստատություն, պարտավոր է օգնել պետությանը, այլ ոչ թե վնասել, քրիստոնեությունը բացառում է կոռուպցիան, գողությունը և խարդախությունը, իսկ հոգևորականները պետք է առաջնորդվեն առաջին հերթին Աստվածաշնչով առանց օրենքը խախտելու նախադրյալներ ստեղծելու։
Ցուցարարները չեն կարողանում իրականացնել գործող իշխանությանը իշխանությունից հեռացնելու սահմանադրական ընթացակարգը: Հայաստանի Ազգային ժողովում ընդդիմությունը չափազանց թույլ է, իսկ իշխող մեծամասնությունը չի վախենում ամբոխի պահանջներից։ Բայց ներկայիս իրավիճակում, թերևս, ամենավատն այն է, որ ընդդիմությունը չունի գործողությունների հստակ ծրագիր: Մասնավորապես, անհասկանալի է, թե կոնկրետ ինչպե՞ս է վարչապետի պաշտոնի նորահայտ հավակնորդը տարածքային վեճերում առճակատվելու ադրբեջանական կողմի հետ։ Միակ բանը, որ Գալստանյանի ընկերներն առայժմ լավ իրականացնում են, դա ամբողջ հանրապետությունով մայրուղիները փակելն է։ Բայց հետագայում դժվար կլինի բողոքի ինտենսիվությունը պահպանել ցանկալի մակարդակի վրա։ Ընդ որում դա հիմա իսկ արդեն ավելի ցածր է, քան 2018 թվականին, երբ իշխանության եկավ Փաշինյանը։
Նյութը հրապարակման պատրաստեց Կամո Խաչիկյանը
