«Ուկրաինայի ճանապարհով. ինչո՞ւ է Փաշինյանը փչացնում ռուս-հայկական հարաբերությունները»
ՔԱՂԱՔԱԿԱՆՈՒԹՅՈՒՆ
Նիկոլ Փաշինյանն այլ նպատակի օգտագործման արժանի համառությամբ ոտքը դնում է ուկրաինական փոցխին, գրում է tvc.ru-ն:
Վերջին շրջանում ասես ժամանակացույցով Երևան են գալիս տարբեր աստիճանի ազդեցության արևմտյան քաղաքական գործիչներ և շաղ տալիս աջակցության խոստումներ։ Ճիշտ է, Հայաստանում ոչ ոք դեռ աջակցություն չի տեսնում, բայց տեսնում են կորցված Ղարաբաղը, նաև վիճելի տարածքի ևս մի քանի գյուղ ևս այդ ճանապարհին են։
Տավուշի մարզի չորս գյուղ Բաքվին փոխանցելու որոշումից հետո էր, որ Բագրատ արքեպիսկոպոս Գալստանյանը հրապարակային կոնֆլիկտի մեջ մտավ Փաշինյանի հետ։ Նա վարչապետից պահանջում է չեղարկել որոշումը և հրաժարական տալ։ Եվ Փաշինյանը կրկին որոշել է արձագանքել Զելենսկու ոճով, նա սկսել է սպառնալ եկեղեցուն: Հարձակումը սկսվել է բոլոր ճակատներով՝ Կրեմլի օգտին աշխատելու մեղադրանքներից մինչև հարկային պահանջներ:
Հայ առաքելական եկեղեցու կողմից եկեղեցիների համար վայրերի ընտրության հարցում նույնիսկ պահանջներ են առաջացել։ Իշխանական պատգամավորներն էլ, ասես կախարդանքով, սկսել են հարցեր ունենալ եկեղեցու հետ կապված:
Հանկարծ պարզվել է, որ եկեղեցին շատ հող ու անշարժ գույք ունի, որոնք չեն օգտագործվում։ Բայց մեղադրանքներին ի պատասխան հոգևորականների ներկայացուցիչները խոնարհաբար չեն լռել։ Սորոսի աշակերտ Նիկոլ Փաշինյանի կողմից եկեղեցուն ուղղված արտաքին ուժերի համար աշխատելու մեղադրանքները լրիվ ծիծաղելի են թվում: Նման քաղաքական ամոթի բացակայությունը կրկին ուկրաինական զուգահեռների տեղիք է տալիս։
«Փաշինյանը միշտ նման է եղել Զելենսկուն, և Հայաստանին Արևմուտքի աջակցության բացակայությունը չպետք է շփոթել Փաշինյանին աջակցության բացակայության հետ: Փաշինյանն անընդհատ հանդիպել է արևմտյան հետախուզական ծառայությունների ներկայացուցիչների, այդ թվում ՄԻ-6-ի ղեկավար Ռիչարդ Մուրի հետ: Թե՛ Լոնդոնում, թե՛ Երևանում, թե՛ Բրյուսելում, ինչպես նաև ԱՄՆ-ի հետախուզական ծառայությունների ներկայացուցիչներից, նա ստանում է մշտական աջակցություն՝ և՛ ֆինանսական, և՛խորհրդատվական, որը ևս անհրաժեշտ է, բայց ամենակարևորը քաղաքական աջակցությունն է, ինչի շնորհիվ էլ նա մնում է իշխանության»,- պարզաբանել է քաղաքագետ Հրանտ Միքայելյանը։
Միաժամանակ, Հայաստանի իշխանություններն իրենց մեղադրանքներում խառնում են ամեն ինչ, Գալստանյանին մեկ անվանում են Արևմուտքի, հետո Ռուսաստանի, ապա Ադրբեջանի հովանավորյալ։ Փաշինյանը վստահեցնում է, որ արքեպիսկոպոսը ցանկանում է Հայաստանում փոխել կառավարման ձևը: Բագրատ Գալստանյանը նման մեղադրանքներին հանգիստ է արձագանքում: Նա չի էլ թաքցնում իր կապերը Արևմուտքի հետ։ Արքեպիսկոպոսը երկար ժամանակ ծառայել է Կանադայում և նույնիսկ կարողացել է այնտեղի քաղաքացիություն ստանալ։
Գալստանյանը պահանջում է Փաշինյանից հրաժարական տալ, բայց փորձագետների կարծիքով շատ մոտ
ապագայում նման սցենարը քիչ հավանական է: Այնուամենայնիվ, եթե պետություն-եկեղեցի ակտիվ առճակատումը շարունակվի, ապա Փաշինյանը կարող է չունենալ բավարար դիմադրության պաշար։ «Եկեղեցու դերը Հայաստանում շատ եզակի է, այն ոչ մեկ այլ կառույցի նման չէ: Հայաստանը ամենահին քրիստոնեական պետությունն է: Եկեղեցին որպես կառույց միշտ էլ մեծ դեր է խաղացել հենց պետության կյանքում: Գալստանյանը որպես անձ սերտ կապված է կանադահայ սփյուռքի հետ, ունի նաև նյութական ռեսուրսներ և հեղինակություն ոչ միայն հանրապետությունում, այլ նաև արտերկրում: Հետևաբար, նա բավականին ունակ է ազդելու և՛ քաղաքացիների, և՛ իշխանությունների վրա»,- նշել է քաղաքագետ Դմիտրի Ժուրավլևը։
Ավելին, ըստ հակառեյտինգի Փաշինյանը ևս սրընթաց մոտենում է իր ուկրաինական նմանակին։
«Դժգոհության ալիքն իսկապես ժողովրդականություն է վայելում: Ըստ տարբեր գնահատականների Փաշինյանից դժգոհ է բնակչության 60-ից 72 տոկոսը: Մյուս կողմից դա դեռևս այնպիսի կրիտիկական մեծամասնություն չէ, որը կարող է խնդրահարույց դառնալ իշխանությունը պահելու տեսակետից: Ընդ որում Փաշինյանն ունի որոշակի հավատարիմ համախոհների բազա, դա նույնպես փաստ է»,- ասել է Միքայելյանը։
Հենց այդ հավատարիմ բազան է, որ ըստ պահանջի, գրավում է Հայաստանի խոշոր քաղաքների կենտրոնական հրապարակները գործող իշխանությանը զանգվածային ժողովրդական աջակցությունը նմանակելու համար:
Այնուամենայնիվ, նույնիսկ Փաշինյանի հիմնական ընտրազանգվածը՝ քաղաքային եվրոկենտրոն երիտասարդությունը, վերջերս գնալով ավելի քիչ է ցանկանում աջակցել վարչապետին: «Փորձել գոհացնել Արևմուտքին և չվիճաբանել Թուրքիայի հետ: Հենց այդպես էլ քաղաքականություն էր վարում Փաշինյանը: Արդյունքում ոչ առաջինը ստացվեց ոչ էլ երկրորդը: Նրա հաշվարկն այն էր, որ ռուսները կկռվեն Հայաստանի համար, իսկ Հայաստանը կողմ կկանգնի և կասի, որ ինքը բարեկամություն է անում բոլորի հետ և ոչ մեկի հետ չի կռվում: Նա ուզում էր նյութական օգուտներ ստանալ և՛ Արևմուտքից, և՛ Ռուսաստանից: Հենց նման աղվեսային քաղաքականության հետևանքն էլ եղավ ներկայիս դժգոհությունը»,- ավելացրել է Ժուրավլևը։
Հայերը չեն հասցրել ուշքի գալ Ղարաբաղի կորստից, երբ նրանց ասում են, որ պետք է համբերատար լինել և մի քիչ էլ տարածք տրամադրել Ադրբեջանին, և այդ ժամանակ արդեն անպայման կգա եվրոպական պայծառ ապագան։ Բայց եվրաինտեգրման ամենահամարձակ հանրահռչակողը հենց ինքը Փաշինյանն է, իսկ Եվրամիության ղեկավարությունը շատ ավելի զգույշ է իր խոստումներում։ Եվ այստեղ կրկին կրկնվում է ԵՄ անդամակցության տեսքով բլիթի ուկրաինական սցենարը։ Բայց հիմա ավելի ու ավելի շատ հայեր են գիտակցում, որ այդ բլիթը վաղուց է բորբոսնած։
Նյութը հրապարակման պատրաստեց Կամո Խաչիկյանը
