Ադրբեջանը ճշտեց՝ հանձնելո՞ւ ենք մենք տարածքները, թե ոչ

ԼՐԱԳՐԻ զրուցակիցն է Գլոբալիզացիա և տարածաշրջանային համագործակցության կենտրոնի ղեկավար, քաղաքագետ Ստեփան Գրիգորյանը․

Պարոն Գրիգորյան, ինչպե՞ս եք գնահատում Մոսկվայում Հայաստանի և Ադրբեջանի ԱԳ նախարարների հանդիպումը։ Շատ վերլուծաբաններ նշում են, որ, ըստ էության, հերթական անպտուղ հանդիպումն էր, որտեղ ոչ մի առաջընթաց չարձանագրվեց, միայն վերահաստատեցին այն պայմանավորվածությունները, որոնք ձեռք էին բերվել Վիեննայի և Սանկտ Պետերբուրգի հանդիպումների ժամանակ։

Նախ, ո՞վ ասաց, որ վերահաստատել են եղած պայմանավորվածությունները, ոչ ոք ոչինչ ձեռք չի բերել։ Դա սխալ մեկնաբանություն է։ Մենք կանխատեսել էինք, որ ոչինչ էլ չի լինի այդ հանդիպմանը, բացի նրանից, որ դրա արդյունքում լարվածությունը կաճի, ինչը մենք տեսանք շփման գծում, նոր զոհ ունեցանք։ Ես կարծում եմ, որ այդ հանդիպմանը գնալը շատ լուրջ սխալ էր, և արդյունքների բացակայությունը ցույց է տալիս, որ ես ճիշտ էի։ Ադրբեջանը հանդիպում էր ոչ թե նրա համար, որ վերսկսեին բանակցությունները, այլ եկան ճշտելու, թե հանձնելո՞ւ ենք մենք տարածքները, թե ոչ, կարողացա՞ն ռուսները ազդել մեզ վրա այց հարցում, թե ոչ։ Իսկ թե ինչո՞ւ հայկական կողմը գնաց այդ հանդիպմանը, ես չեմ հասկանում։ Այն փաստը, որ հանդիպումից մեկ օր առաջ տեղեկատվություն տարածվեց, որ Ադրբեջանը նոր զենքեր է ստացել Ռուսաստանից, հայկական կողմը կարող էր դա որպես պատճառ օգտագործել և վերջին պահին հրաժարվել հանդիպումից։ Գնացին ու ստացան հերթական պատասխանը։ ՀՀ իշխանություններն իրավունք չունեին գնալու այդ հանդիպմանը։ Այլ բան, եթե ընդհանուր մթնոլորտը այլ լիներ, բայց ապրիլի 24-25-ին սահմանին զինվոր սպանեցին, ապրիլի 27-ին պարզ դարձավ, որ Ռուսաստանը զենք է վաճառում Ադրբեջանին, Բաքուն անընդհատ նույն հայտարարություններն է անում, ու այդ ֆոնին ի՞նչ իմաստ ուներ գնալ հանդիպման։

Շարունակությունը՝ այստեղ