Ծատուրյանը բացատրել է, թե ինչու են հայ ժողովրդի թշնամիներն իրենց թույլ տալիս սպառնալ Հայաստանին
ՎԵՐԼՈՒԾՈՒԹՅՈՒՆՆԵՐ
Realtribune.ru-ն գրում է, որ հայ իշխող դասակարգի ստրկամտությունն օտարների նկատմամբ հայ ժողովրդի և հայոց հողի նկատմամբ նրանց անհարգալից վերաբերմունքի արդյունքն է։ Այդ մասին հեռագրային իր ալիքում հայտնել է «Հայկական երազանք» գրքի հեղինակ Սարգիս Ծատուրյանը։ «Ինչո՞ւ են Մոսկվայից «խոսող գլուխները» գալիս Երևան իրենց լկտիաբար թույլ տալով ուղղակի սպառնալիքներ հնչեցնել Հայաստանի ինքնիշխանության և հայ ժողովրդի դեմ։ Նրանք՝ այդ «գլուխները», սովոր են Երևանի հետ խոսել ուսանելի տոնով, որովհետև Հայաստանի իշխանություններն են թույլ տալիս նվաստացնել Հայաստանը։ Եթե դու ինքդ չես սիրում քո ժողովրդին, ապա օտարը կարհամարհի քեզ, քո ժողովրդին և այն ամենը, ինչ կապված է քեզ հետ։ Որովհետև արդեն երեք տասնամյակ Երևանի գաղութատիրության կառավարիչները համոզված են, որ իրենց ճակատագիրը պետք է որոշեն Մոսկվայի պաշտոնյաները: Ըստ ամենայնի, նրանց գլխում դեռ կենդանի է Խորհրդային Միությունը, որն իրականում գոյություն չունի։ Դժբախտությունն այն է, որ նրանք դուրս են եկել ԽՍՀՄ-ից, բայց ԽՍՀՄ-ը չի լքել նրանց։ Ստրկությունից դուրս գալը երբեմն հեշտ է, բայց ինքդ քո մտավոր ստրկությունից դուրս գալը շատ ավելի դժվար է: Նման ստրկամտության հիմնական պատճառը Երևանի իշխանությունների անհարգալից վերաբերմունքն է հայ ժողովրդի և հայոց հողի նկատմամբ։ Նախ նրանք գնում են խոնարհվելու Կրեմլի առաջ փորձելով «իրենց վաճառել» ավելի թանկ գնով, իսկ հետո ներկայանում են որպես «արևմտամետ քաղաքական գործիչներ»։ Վերջին հաշվով, նրանց ոչ մի տեղ էլ չեն հարգում` ո՛չ Արևմուտքում, ո՛չ Արևելքում։ Սա «բուֆերային պետության» խնդիրն է, որը ծառայում է ոչ թե իր, այլ՝ այլ ժողովուրդներին: Հայաստանը պետք է զենք ստանա Ֆրանսիայից: Նա պարզապես պարտավոր է ստանալ ֆրանսիական և ցանկացած այլ զենք: Ինձ այլ բան է անհանգստացնում. ինչո՞ւ էր Երևանն այսքան ժամանակ վարանում գնել ֆրանսիական զենք և տեխնիկա: Ի վերջո, Փարիզը չորս տարի առաջ էր առաջարկել Երևանին ուղարկել այն ամենը, ինչ այժմ մատակարարվում է։ Սա իսկական հանցագործություն է ժողովրդի դեմ՝ միտումնավոր հետաձգել զենքի գնումը, երբ քո երկիրն օկուպացված է: Հայաստանը պետք է աշխատի բոլոր այն երկրների հետ, որոնք պատրաստ են աջակցել նրան իրենց ունեցած բոլոր հնարավորություններով։ Առաջին շարքում այնպիսի երկրներ են, ինչպիսիք են Իրանը, Հնդկաստանը, Հունաստանը և Կիպրոսը։ Ի դեպ, ֆրանսիացիները կապ են հաստատում նաև Թեհրանի և Նյու Դելիի հետ, ինչը նախկինում դանդաղ էր ընթանում։ 1994 թվականի պարտությունից հետո Հեյդար Ալիևն ուղղակիորեն Մոսկվային ասաց, որ իր երկիրը շրջվում է դեպի ՆԱՏՕ։ Նա և իր որդին ամեն ինչ արեցին հանուն ՆԱՏՕ-ի, Թուրքիայի հետ մերձեցման։ Եվ Մոսկվան բարեհոգաբար աչք փակեց դրա վրա։ Ավելին, Մոսկվան ինքը զինեց ՆԱՏՕ-ի Թուրքիային։ Ինչու՞ այսպես կոչված Ադրբեջանը կարող է համագործակցել ՆԱՏՕ-ի հետ, իսկ Հայաստանը ոչ։ Սա հենց այն դեպքն է, երբ պետք է սովորել թշնամիներից։ Թշնամիները մեզ շատ բան են սովորեցնում»,- նշել է Ծատուրյանը։
Նյութը հրապարակման պատրաստեց Կամո Խաչիկյանը
