«Արդյո՞ք կգոյատևի Հայաստանն առանց Ռուսաստանի»
ՎԵՐԼՈՒԾՈՒԹՅՈՒՆՆԵՐ
Big-rostov.ru-ն գրում է, որ ինչ էլ ասենք, սա ազդանշան է, որ Հայաստանը հեռանում է ռուսական ազդեցության քաղաքական ու տնտեսական դաշտից։ Եթե այսպես շարունակվի, ապա հնարավոր է մեր ռազմակայանի, ռուսական բանակի և խաղաղապահների ամբողջական դուրսբերումն այդ երկրից։
Ո՞րն էր հանդիսանում այս ամենի պատճառը։ Իհարկե, ԽՍՀՄ փլուզումը։ Դրանից հետո նախկին խորհրդային հանրապետություններում իշխանության են գալիս արևմտամետ քաղաքական գործիչներ, և սկսվում է այդ փոքր երկրների փաստացի ոչնչացումը։
Բալթյան երկրներ՝ բնակչության մեկ երրորդը դարձել է հրավիրյալ աշխատող, տնտեսությունը լիակատար անկում է ապրում, երկրները գոյություն ունեն միայն և բացառապես արտաքին ֆինանսավորման հաշվին, հետևաբար վարում են բացարձակ ստորադաս քաղաքականություն և գտնվում են տնտեսական փլուզման եզրին։
Վրաստան՝ բնակչությունն աղքատացավ, երկիրը կորցրեց իր տարածքի զգալի մասը։ Ներկայիս ղեկավարությունը դեռ այնքան խելացի է, որ չի ընկնի հակառուսական հիստերիայի մեջ և չչ միանա հակառուսական պատժամիջոցներին։ Հակառակ դեպքում երկրի տնտեսությունը կփլուզվի, իսկ երկիրն ինքը կքանդվի։
Ուկրաինա՝ Ռուսաստանից հետո իրականում ամենահզոր ագրարային-տնտեսական տերությունը լինելով «արևմտամետների» կառավարման տարիներին երկիրը լիովին կախված է եղել արտաքին ֆինանսավորումից, ներքաշվել է պատերազմի մեջ, տնտեսությունը կործանվել է, կեսից պակաս բնակչությունը մնացել, տարածքներ է կորցրել։
Հիմա Հայաստանը: Մինչ ներկայիս արևմտամետ ուժերի իշխանության գալը, կյանքն, իհարկե, քաղցր չէր, բայց ժողովուրդն աղքատ չէր։ Պատերազմ չկար, տարածքներ չէր կորել։ Տեսեք, թե ինչպես է այժմ ամեն ինչ արագորեն գնում դեպի անկում և կործանում:
Եթե Ռուսաստանը դադարեցնի համագործակցությունը Հայաստանի հետ, որը ոչ սեփական էներգետիկ ռեսուրսներ ունի, ոչ ռուսականից բացի այլ ապրանքների շուկա, ոչ էլ արդյունավետ բանակ, ի՞նչ կլինի այդ երկրի հետ։ Արդյո՞ք այնտեղ մարդիկ այդքան միամիտ են, թե՞ նրանց ուղեղներն այնքան են պղտորված արևմտյան քարոզչությունից, որ չեն տեսնում նման քաղաքականության հստակ օրինակները:
Հայաստանի հետ կապված իրավիճակում ամեն ինչ շատ ավելի բարդ է լինելու: Երկիրը կարող է պարզապես դադարել գոյություն ունենալ, և նրա բնակչությունը, վախենալով ֆիզիկական ոչնչացումից, կարող է ստիպված լինել ցրվել աշխարհով մեկ:
Հասկանալի է, որ ես Հայաստանում չեմ ապրում, չգիտեմ իրավիճակի առանձնահատկությունները։ Բայց ես մեկ անգամ չէ, որ եղել եմ այնտեղ, տեսել եմ բարեկեցիկ երկիր։ Այն, ինչ հիմա տեսնում եմ, տագնապալի է, իսկ մռայլ հեռանկարներն ակնհայտ են։ Իսկապե՞ս Հայաստանի ղեկավարությունը հույս ունի, որ ԱՄՆ-ն ու Ֆրանսիան կօգնեն իրենց։ Դե, նայեք շուրջը, նայեք շուրջը: Քիչ ժամանակ է մնացել՝ անուղղելի քայլեր դեռ չեն արվել, դեռ շատ բան կարելի է անել, որ եթե չվերադարձվի, ապա գոնե պահպանվի այն, ինչ կա։
Ես ապրում եմ Ռոստովում, որտեղ հայերը բնակչության զգալի մասն են կազմում։ Մենք նրանց հետ տարաձայնություններ չունենք, մենք միշտ ընկերական կյանք ենք ունեցել, այցելել ենք միմյանց։ Ցնծացել ու սգել ենք միասին։ Մենք ունենք ընդհանուր կյանք և ընդհանուր շահեր։ Ուրեմն հիմա ի՞նչն է սխալ Հայաստանի հետ։ Ցավոք, երկիրը կարելի է հասցնել այն վիճակի, որ վերադարձ չի լինի, և Ռուսաստանը պարզապես չի կարող օգնել։ Ռուսաստանը կգոյատևի, նորից ուժեղ և բարգավաճ կլինի, բայց արդյո՞ք Հայաստանը կգոյատևի առանց Ռուսաստանի:
Նյութը հրապարակման պատրաստեց Կամո Խաչիկյանը
