Պարոն «սադրիչը» Ուկրաինայից «ծաղրածուի» է ընդունելու
ՎԵՐԼՈՒԾՈՒԹՅՈՒՆՆԵՐ
Moscow-post.su-ն գրում է, որ Վերջերս ավարտվեց Մյունխենի անվտանգության հերթական՝ վաթսուներորդ համաժողովը: Դրա շրջանակներում և՛ Նիկոլ Փաշինյանը, և՛ Վլադիմիր Զելենսկին որպես «մենակատարներ» հանդես եկան։ Միևնույն ժամանակ, Հայաստանի վարչապետը, ինչպես ասում են, «կաղապարներից» ամբողջությամբ դուրս եկավ:
Վլադիմիր Զելենսկու հրավերը Հայաստան ուղիղ ապտակ է մեր երկրի ուղղությամբ: Դա սրման խաղ է, քանի որ նման քայլի հետևանքները երկկողմ հարաբերությունների վրա միանգամայն ակնհայտ են, էլ չխոսենք Անդրկովկասում անվտանգության ողջ համակարգի անհավասարակշռության մասին։ Բացի այդ, շուտով Երևան կայցելի Ֆրանսիայի նախագահ Էմանուել Մակրոնը, կքննարկվեն անվտանգության հարցերը, զենքի մատակարարումը, հայկական բանակի պատրաստումը ՆԱՏՕ-ի չափանիշներին համապատասխան։ Եվ դա նույնպես չափազանց բացասական ազդանշան է Ռուսաստանի հասցեին։ ՀԱՊԿ-ի «դաշնակիցը» այլևս ոչ մի բանից չի ամաչում:
Բացի այս ամենը պարոն Փաշինյանը հարցազրույց է տվել ֆրանսիական լրատվամիջոցներին և ասել, որ Հայաստանը դադարեցրել է իր մասնակցությունը ՀԱՊԿ-ին։
Դեռ 2020 թվականին էր Հայաստանում իշխող մեծամասնությունը մեղադրում Ռուսաստանին, որ զորք չի մտցրել Ղարաբաղ: Այնուհետև, որ իբր չի ապահովել հումանիտար միջանցքների անվտանգությունն իր խաղաղապահների պատասխանատվության գոտում։ Թեև Ռուսաստանը դրա համար արել է հնարավոր ամեն ինչ, և նույնիսկ ադրբեջանական կողմի ներկայացուցիչների անօրինական գործողությունների պատճառով կորցրեց իր մի քանի սպաների:
Հասկանալի է Երևանի տրամաբանությունը: Պարոն Փաշինյանը ԼՂ-ն համարել է առանց բռնակի ճամպրուկ: Եվ դա զարմանալի չէ, եթե հիշենք, որ նա իշխանության է եկել 2018 թվականին, այսպես կոչված «թավշյա հեղափոխության» արդյունքում, որն իրականացվել է օլիգարխ Սորոսի փողերով: Եվ առավել ևս զարմանալի չէ այն, որ 2020 թվականի աշնանն Ադրբեջանից կրած պարտությունից հետո հենց Սորոսի կազմակերպության գրասենյակն էին ցուցարարները առաջինը ոչնչացրել Հայաստանում։
Հիմա Փաշինյանը փորձելով Ռուսաստանին դուրս մղել տարածաշրջանից հայտարարում է, որ Ֆրանսիան, որն ունի աշխարհի ամենամեծ հայկական սփյուռքներից մեկը, պետք է դառնա Հայաստանի առանցքային ռազմական դաշնակիցն Անդրկովկասում։
Ուստի այն հայտարարությունները, թե իբր Ռուսաստանը չի կատարել անվտանգության մասին կոլեկտիվ պայմանագիրը, ուղղված են ոչ թե Մոսկվային, այլ Ֆրանսիայի հասարակությանն ու քաղաքականությանը։ Ազդանշանը պարզ է, եկեք փրկեք մեզ։ բայց պետք չէ հեռուն գնալ «փրկիչների» գործողությունների օրինակների համար։ Խոսքն, իհարկե, Ուկրաինայի մասին է։
Այնտեղ էլ նույնն է տեղի ունեցել։ Պետական հեղաշրջում, կոմպրադորական էլիտաների ուժեղացում, ռազմական պարտություն, այնուհետև պտուտակների սեղմում և «գործընկերության» ամրապնդում Ռուսաստանի չարն ուզողների հետ։ Վիկտոր Յանուկովիչին օգնեցի՞ն եվրոպացի գործընկերների «անվտանգության երաշխիքները», որքանո՞վ ՆԱՏՕ-ն օգնեց:
Հեշտ է հասկանալ, որ Ռուսաստանից «շրջադարձը» միայն խնդիրներ բերեց Ուկրաինային։ Արևմտյան «բարի կամեցողների» հիմնական նպատակը ոչ թե գործընկեր երկրների անվտանգությունն ապահովելն է, այլ Ռուսաստանին տարածաշրջանից հնարավորինս դուրս մղելը և նրա շահերը վնասելը։ Ըստ երևույթին, պարոն Փաշինյանին գայթակղել է նաև Վլադիմիր Զելենսկու օրինակը, ով որոշել է Ռուսաստանի հետ «սպանել» Ուկրաինան, ապա հանգիստ վայելել Արևմուտքում։
Կարևոր է նշել, որ ՀԱՊԿ քարտուղարությունն անդամության կասեցման մասին ծանուցումներ չի ստացել Երևանից։ Պարոն Փաշինյանը շարունակում է խաղալ իր սիրելի խաղը՝ նստած երկու աթոռի վրա: Բայց նկատի ունենալով Ադրբեջանի հնարավոր ծրագրերը՝ վերահսկողության տակ վերցնելու այսպես կոչված Զանգեզուրի միջանցքը, նման «մաքոքային» դիվանագիտությունը կարող է շատ վատ ավարտ ունենալ Երևանի համար։
Եթե Հայաստանն իսկապես դուրս գա ՀԱՊԿ-ից և ռուս զինվորականներին դուրս մղի Գյումրիի բազայից, ապա Երևանին որևէ աջակցության մասին ընդհանրապես խոսք չի լինի։ Ինչ վերաբերում է ֆրանսիացիներին, ապա հակամարտության մեջ նրանց հնարավոր միջամտությունն էլ ավելի քիչ անհավանական է թվում։ Ինչի՞ վրա է հույսը դնում Հայաստանի վարչապետը: Սակայն Ֆրանսիա ասելով նկատի ունենք ՆԱՏՕ, ՆԱՏՕ ասելով ԱՄՆ։ Սա նույն մարտավարությունն է. վերահսկողություն՝ իրականում քաոս ստեղծել Ռուսաստանին երկրից դուրս մղելու նպատակով։ Այնուամենայնիվ, վարչապետը չի վախենում ներքաղաքական հակամարտությունից, ժամանակին նա վերապրեց 2020 թվականի զանգվածային ցույցերը և, այնուամենայնիվ, հաղթեց ընտրություններում։ Հիշենք, որ այն ժամանակ նրան աջակցել էր նաև Վլադիմիր Պուտինը։ Նա հայտարարել էր, որ սխալ է Փաշինյանին դավաճան համարել ԼՂ-ն հանձնման համար: Սակայն հիմա պարզ է դառնում, որ նախագահը հույսը դրել էր Երևանի գործող իշխանությունների ադեկվատության ու խոհեմության վրա։ Բայց դա չաշխատեց։
Գյումրիի բազայի հետ կապված, ուր կարող են հետո մտնել նույն ամերիկացիները, կա մեկ կարևոր կետ. 1995 թվականի պայմանագրով Հայաստանը չի կարող դրանից հրաժարվել մինչև 2044 թվականը։ 2010 թվականին Ռուսաստանի և Հայաստանի նախագահներ Դմիտրի Մեդվեդևի և Սերժ Սարգսյանի կողմից ստորագրված ռուսական բազայի մասին համաձայնագրի թիվ 5 արձանագրության համաձայն Հայաստանի տարածքում դրա գտնվելու ժամկետը երկարաձգվել է։ Սերժ Սարգսյանն այսպես կոչված Ղարաբաղյան կլանի ներկայացուցիչը, հանդես էր գալիս Ռուսաստանի հետ համագործակցության օգտին: Այսօր նրա քաղաքական հանրության ներկայացուցիչները դուրս են մղվել բոլոր առանցքային պաշտոններից։ Իսկ Ղարաբաղի կորստով նվազագույնի է հասցվել նրանց դերը երկրի հասարակական կյանքում։ Հետևաբար, հնարավոր է, որ խախտելով բոլոր նորմերը և կանոնները Փաշինյանի թիմը կարող է ապօրինաբար չեղարկել համաձայնագիրը։ Ճիշտ նույնը, ինչ Ուկրաինան պատրաստվում էր անել Ղրիմում գտնվող ռուսական ռազմածովային ուժերի բազայի հետ 2014 թվականի հեղաշրջումից հետո։
Դա ուղղակի սպառնալիք է Ռուսաստանի անվտանգությանը։ Բոլորին է հայտնի, թե ինչով է դա ավարտվել Ղրիմում։ Առայժմ Հայաստանը հնարավորություն ունի չգործել աշխարհաքաղաքական ամենամեծ սխալը հետխորհրդային անկախության ողջ 30 տարիների ընթացքում։ Բայց դա այն դեպքում, եթե իշխանությունն առաջնորդվի պետության ազգային շահերով, այլ ոչ թե իշխող վերնախավի նեղ քաղաքական հավակնություններով ու «ուզումներով»։ Կարծես թե Նիկոլ Փաշինյանն ու նրա շրջապատն ընտրել են վերջինը։ Դա նշանակում է, որ նրանք պետք է պատրաստ լինեն հետևանքներին, և առաջին հերթին ներքաղաքական։
Նյութը հրապարակման պատրաստեց Կամո Խաչիկյանը
