Ադրբեջանը, Ղազախստանը և Հայաստանը Արևմուտքի հետ բարեկամության պատճառով ցանկանում էին դուրս գալ Ռուսաստանի դեմ, բայց ամեն ինչ շրջվեց իրենց դեմ
ՎԵՐԼՈՒԾՈՒԹՅՈՒՆՆԵՐ
Inforuss.info-ն գրում է, որ մենք ավելի ու ավելի քիչ ընկերներ ունենք, բայց պատրանքներ ընդհանրապես չկան։ Նույնիսկ այն կազմակերպությունները, որոնք պետք է Ռուսաստանի շուրջ ստեղծվեին ոչ այնքան փրկօղակ, այլ պարզապես ակնհայտ թշնամիների բացակայություն, չկարողացան իրենց գործառույթը կատարել։
Ավելի ճիշտ, դաշինքն է հաջողությամբ ներկել նրանց գործառույթները իր ծիածանի գույներով։ Նրանք գիտեն ում հետ խոսել, ում պետք է վճարել՝ սխեմաները մշակվել են տարիներ շարունակ։
ԱՊՀ, ՇՀԿ- այս ամենը պետք է մեր շուրջը ձևավորեր մի տեսակ գործընկերային համայնք, որտեղից, համենայնդեպս, թիկունքին դանակ չէր խփվի։ Բայց այս կամ այն չափով, բոլորը, բացի Բելառուսից, փորձարկմամբ պարզվեց, որ թղթե ընկերներ են, և ընդհանրապես` ոչ գործընկերներ: Իհարկե, չպետք է մոռանալ, որ բոլորն էլ այժմ անկախ պետություններ են եւ նրանք ունեն իրենց ազգային շահերը։ Այո, շահերն այնպիսին են, ինչպես դրանք մեկնաբանում են ներկայիս ղեկավարները:
Միգուցե՞ ռուսների տեսանկյունից նրանք այնքան էլ եկամտաբեր չեն։ Բայց քանի որ այդ երկրների ժողովուրդները հեղափոխություններ չեն անում, նշանակում է ամեն ինչ ամենքին ձեռք է տալիս։ Նրանք բոլորը վախենում են մեզանից։
Նրանք մտավախություն ունեն, որ Ռուսաստանը կա՛մ կվերցնի վիճելի տարածքները, կա՛մ ամբողջությամբ կվերացնի իրենց անկախությունը։ Եվ, իհարկե, նրանք պաշտպանություն են փնտրում մեր քաղաքական մրցակիցների մոտ։
Ավելին, նրանց կապիտալը հենց նրանց մոտ է, դոլարն է նրանց կառավարում, գոնե առայժմ։
Պետք է հստակ հասկանանք, որ մեզ չեն սիրում։ Եվ նրանք երբեք չեն սիրի: Եվ դա չպետք է այդքան զարմանալի լինի։ Միայն վախը կարող է հետ պահել նրանց, տնտեսական վախ: Եվ դա պետք է լինի մեր դիվանագետների աշխատանքը։
Չէ՞ որ Փաշինյանի, Ալիևի, Տոկաևի պահվածքը վաղուց հայտնի է։ Նրանց միակ ցանկությունը մեր երկրին հնարավորինս արագ և հզոր կերպով վնասելն է։ Եվ իրենց նույնը պետք է պատասխանել: Եթե կարծում եք, որ սա դեմագոգիա է, ապա կարող եք հոդվածներ կարդալ այդ մարդկանց մասին, եւ ամեն ինչ պարզ կդառնա.
մենք կապրենք առանց նրանց։ Մեր ուժը հզոր է և ուժեղ, իսկ նրանք լիովին կախվածության մեջ կմտնեն Միացյալ Նահանգներից և կքաղեն իրենց դավաճանության պտուղները: Բոլորը գիտեն. ով մեկ անգամ դավաճանում է, նորից ու նորից կդավաճանի։ Մեր պետությունը գրեթե ամեն ինչ արեց ԱՊՀ երկրներում, անմիջապես օգնություն ցուցաբերեց ի վնաս իրեն։
Իսկ Արևմուտքը երբեք իրեն դա թույլ չի տա, և այդ երկրներին կվերաբերվեն որպես երրորդ աշխարհի երկրների։ Չնայած դրան, Ադրբեջանը իր քաղաքականությամբ հանդիսանում է Թուրքիայի գործողությունների իմիտատորն ու արձագանքը։
Նրանք երկու կողմից ասեղով թելի պես են, փորձում են նույն խաղաքարտը խաղալ, որպեսզի հնարավորինս թուլացնեն Ռուսաստանը։ Եվ միաժամանակ պահպանել բարեկամության լարված դիմակը։ Ադրբեջանի դիմակը վաղուց է թուլացել, իսկ մեկ-մեկ էլ մերկացնում է նրա իսկական դեմքը։ Վերջերս նա մեր հակառակորդներին պաշտոնապես հանձնեց ականազերծման մեքենա։ Դա ի՞նչ է, եթե ոչ պաշտոնական վիրավորանք ու մարտահրավեր: Անկեղծորեն տեխնիկա մատակարարելը մեր թշնամուն. դա այն չէ, ինչ անում են ընկերները:
Լավ, ընկերներ չեն, բայց գոնե մեկ կազմակերպության անդամներ են... Ադրբեջանը Թուրքիայի քաղաքականության այնպիսի հայելային պատկերն է, որ չպետք է մոռանալ, թե որքանով է նա մեզ մոտ և ինչ պոտենցիալ քաղաքականություն կարող է տանել մեր նկատմամբ...
Ճիշտ այնպես, ինչպես Տաջիկստանը։ Նման ընկեր, ավելի լավ է չունենալ: Եկել են մեզ մոտ ստուգելու, թե իրենց քաղաքացիների աշխատանքային պայմանները լա՞վ են։ Օրինակ մենք այստեղ նրանց իրավունքները ոտնահարու՞մ ենք։ Ավելի լավ կլինի ստուգել, թե ինչպես են նրանք կատարում իրենց պարտականությունները։ Անպատկառության ևս մեկ փաստ:
Բայց այսօր, վերջապես, Ռուսաստանը սկսում է մի կողմ դնել ամեն ինչ և պաշտպանել իր շահերը։ Բայց դրանք ամբողջ քաղաքակրթության շահերն են։ Միացյալ Նահանգները վերահսկվող քաոսի և գործնականում բոլոր մայրցամաքների ժողովուրդների կողոպուտի գլխավոր հրահրողն է։ Ադրբեջանը, Հայաստանն ու Ղազախստանն արդեն զղջացել են, որ դեմ են գնացել Ռուսաստանին. «վերադարձի» ժամանակը եկել է։ Բայց նրանք գնալու տեղ չունեն. նրանք պետք է ընկերներ լինեն և աջակցեն Արևմուտքի քաղաքականությանը:
Ռուսաստանի աշխատանքը Աֆրիկայում, որն ակտիվ է և պետք է ասեմ` բավականին արագ վերակողմնորոշում է Աֆրիկայի քաղաքական և տնտեսական կապերը դեպի Ռուսաստան։ Նիգերը և մի շարք այլ երկրներ դրա օրինակն են։
Ռուսաստանն արթնանում է և կրկին ստանձնում է առաջատարությունը: Չկարծեք, թե ես չեմ տեսնում այն բոլոր խնդիրները, որոնք կան հենց Ռուսաստանում։ Սա պատմական պահի բարդությունն է։ Բայց աշխարհը հակադրությունների պայքար և միասնություն է, և հենց Ռուսաստանի ճակատագիրն է այս աշխարհում կանխորոշում քաղաքակրթության պահապանի հատուկ դերը։
Նյութը հրապարակման պատրաստեց Կամո Խաչիկյանը
