Բառախաղային մոլորություններ

Ինչպես հայտնի է՝ մեկ շաբաթից ավել է, ինչ ՀՀ-ից Արցախ ուղևորված հումանիտար բեռները գտնվում են Կոռնիձորի հատվածում՝ Հագարի գետի մոտ, սակայն փաստացի ոչ մի տեղաշարժ ու գործընթացի առաջընթաց չկա, ավելին, կարծես, թե, ոչ-ոք չի խոսում այդ մասին։ Մի տեսակ ապատիկ դատարկություն է, այնպիսի տպավորություն է, թե գործն արված է, տեսարանը ներկայացված, թեմայի հետ կաված համապատասխան չափի աղմուկը բարձրացված․ բոլորը գոհ են և բավարարված։

Փաստացի այս հարցը գտնվում է ինքնահոսի տիրույթում, քանի որ Նիկոլ Փաշինյանն իր կողմից պահանջված քայլն արել է, ԵՄ դիտորդներն ու ԵԱՀԿ դեսպանները գնացել են տեղում իրավիճակը «գնահատել» են, համապատասխան դեկլարատիվ կոչերը հնչել․ ինչ վերաբերվում է խաղապահներին, ապա նրանք իրենց հերթին իրենց մասով ինչ պահանջվում է արել են, այսինքն՝ վերադասին զեկուցել են և ներկայացրել համապատասխան իրավիճակը։

Հիմա նայեք, թե ինչ նոր սերիա է բեմադրվում, որի անոնսը կառավարության վերջի նիստին Փաշինյանը մի թեթև արեց։ Նախ մի կարևոր արձանագրում անենք, որը թերևս դուրս մնաց օրվա լրահոսի ընդհանուր քննարկումից։ Փաշինյանի խոսքից պարզ դարձավ, որ Հայաստան-Ադրբեջան սահմանները դեռևս հստակ որոշված չեն, ու սա ասվում է լղոզված ու հատուկ, քանի որ նման թեման օրակարգ բերելով նա փաստացի, այսպես կոչված, «խաղաղության պայմանագրի» մասին բլեֆը թողնում է հեղհեղուկ և ակնարկում, որ, այնպես չէ, որ ադրբեջանցիները ճանաչում են ՀՀ 29,800 քառակուսի կիլոմետրանոց տարածքը։

Ավելին, նա հայտարարեց նաև, որ Ալիևը պետք է հրապարակավ հայտարարի, որ ճանաչում է ՀՀ տարածքային ամբողջականությունը։ Սա խոսում է այն մասին, որ փաստացի Նիկոլը ճանաչում է Ադրբեջանի տարածքային ամբողջականությունը, իր կողմից հնարած 86, 600 կիլոմետրով (ներառյալ Արցախը), իսկ Ալիևը, չնայած Փաշինյանի պնդումներին, թե Պրահայում կողմերը ճանաչել են, հիմա այլ «բազարների» մեջ է, ու, ինչպես պարզ է դառնում նրա խոսքից, հիմա այլ օրակարգ ունի։ Ստացվում է, Նիկոլն անուղղակի խոսում է այն մասին, որ չի բացառվում, որ Ադրբեջանը նոր պահանջներ առաջ քաշի, ու «թռնի» նախնական պայմանավորվածություններից։ Սա շատ նուրբ ու դիլիկատ դրվագ է, որի մասին քիչ է բարձրաձայնվում, քանի որ ստացվում է, որ ներկայումս ՀՀ սուվերեն տարածքն ապօրինաբար բռնազավթած Ջերմուկի, Սև լճի, Սյունիքի հարավային հատվածի, Գորիս-Կապան ճանապարհատվածում, Սոթքում և Վարդենիսում գտնվող ադրբեջանցիները, մեծ հաշվով, հնարավոր է և հետ չքաշեն իրենց ուժերը։

Ինչ վերաբերվում է Կոռնիձորում կանգնած «ֆուռերի»՝ Արցախ մտնելու արգելքին, նա բաց տեքստով նշեց, որ «եթե Ադրբեջանն ասում է, թե Լաչինի միջանցքում և Հակարիի անցակետում որևէ արգելք չկա, ապա ինչպե՞ս է ստացվում, որ բեռները դեռևս տեղ չեն հասնում»։ Եթե սա նիկոլերենից թարգմանենք սովորական հայերենի, ապա ստացվում է, որ նա բեռնատարների արգելքի թեման միանգամից «գցեց» ռուսների գրպանը՝ ասելով, որ «պետք է հասկանանք և լսենք ՌԴ խաղաղապահների պարզաբանումն այս մասին, թե ինչու չեն ապահովում կառավարության կողմից ուղարկվող հումանիտար  բեռի մուտքը ԼՂ»։

Համաձայնեք, որ նման անհասկանալի ու խառնիճաղանջ բնույթի բառախաղերի դեպքում, երբ երկրի փաստացի ոչ բարով ղեկավարը խոսում է այս աստիճան ամորֆ տրամաբանությամբ, բարդ է նրանից ու նրա ղեկավարած քաղաքական համակարգից որևէ լուրջ ու շոշափելի ակնկալիքներ և ինչ-որ սպասումներ ունենալ։ Փաշինյանի գերնպատակը՝ հնգամյա կրտածքով պետականաքանդ գործունեության առաքելությունն ավարտին հասցնելն է, այստեղ այլ քննարկման ու կասկածի առարկա ուղղակի գոյություն չունի։

Արմեն Հովասափյան