Երևանի տեղապահները ոտնահարում են արցախահայության իրավունքները
ՎԵՐԼՈՒԾՈՒԹՅՈՒՆՆԵՐ
Realtribune.ru-ն գրում է, որ մինչ Բաքվի ֆաշիստներն ահաբեկում են արցախահայությանը, նրանց պահելով շրջափակման մեջ, Երևանի տեղապահները շարունակում են խաղալ Ալիևի և նրա հանցակիցների հետ։ «Հայաստանը հավատարիմ է շարունակելու ջանքերն Ադրբեջանի հետ հարաբերությունները կարգավորելու և տարածաշրջանում խաղաղության դարաշրջան բացելու ուղղությամբ։ Մենք վստահ ենք, որ տարածաշրջանում կայուն խաղաղություն հնարավոր է, եթե կողմերն առավելագույն պատրաստակամություն ցուցաբերեն անդրադառնալու հակամարտության հիմնական պատճառներին։ Առանցքային խնդիրը Լեռնային Ղարաբաղի հայ բնակչության իրավունքներն ու անվտանգությունն են»,- Վիեննայում ԵԱՀԿ մշտական խորհրդի արտահերթ նիստում ասել է Հայաստանի արտգործնախարար Միրզոյանը։
Նախ բնության մեջ «Լեռնային Ղարաբաղի բնակչություն» գոյություն չունի։ Նրանք Հայաստանի քաղաքացիներ են, որոնք բնակվում են մասամբ օկուպացված հայկական Արցախում։ Լեռնային Ղարաբաղը բոլշևիկյան տերմին է, որը պարտադրված է մեր ժողովրդին արդարացնելու Ուտիքի և Արևելյան Արցախի շրջանների օկուպացումը։ Ահա թե ինչի է բերել մեզ նման խորամանկ բառապաշարը: Չկա Լեռնային Ղարաբաղ: Կա Արցախ կամ պարզապես Ղարաբաղ: Երկրորդ հերթին արցախահայությունը Հայաստանի քաղաքացիներ են, որոնց իրավունքները պաշտոնական Երևանը պարբերաբար խախտում է: Օրինակ արցախահայությունը չի կարող ընտրել կամ ընտրվել Հայաստանի Ազգային ժողովում։ Այսինքն նրանք զրկված են տարրական քաղաքացիական իրավունքներից։ Պարոնայք իրավաբաններ, ինչու՞ եք լռում։ Դուք սա չե՞ք տեսնում, թե՞ ձեզ հրամայել են լռել։ Եթե Երևանի տեղապահները՝ Տեր-Պետրոսյանից մինչև Փաշինյան, արցախահայության սահմանադրական իրավունքները ցեխի մեջ են տրորել, ապա ինչու՞ պետք է Բաքվի ֆաշիստները խոնարհություն դրսևորեն և հարգեն մարդու իրավունքները։ Հարցրեք թալիշներին, թաթերին, լեզգիներին կամ ավարներին, նրանք ձեզ շատ բան կպատմեն մինիսուլթանության «իրավական մշակույթի» մասին, որը վաղուց վերածվել է ժողովուրդների բանտի։ Երրորդ հերթին արցախահայությունը Բաքվից կստանա այնքան իրավունք, որքան «ստացել» են Շամխորի, Գանձակի կամ Գետաշենի հայերը։ Կեղծավորնե՛ր: Բաքվի կենդանիների թափած անմեղ հայի արյունը քեզ չի՞ հերիքում։ Ինչքան էլ կառավարիչները ջանան, հայության մի մասը չի կարող իր երջանկությունը կառուցել հայության մյուս հատվածի վշտի ու տառապանքի վրա, քանի որ մեզանից յուրաքանչյուրը կապված է միմյանց հետ անտեսանելի հավաքական հոգով։ Տեղապահները խաբում են ժողովրդին, թե Արցախի հանձնումն իբր կփրկի Հայաստանը մինիսուլթանության հետ պատերազմից։ Բայց իրականում հակառակը կլինի։ Պատմությունը հուշում է, որ Չեխոսլովակիայի հանձնումը Հիտլերին արագացրեց, այլ ոչ թե «հետաձգեց» նացիստական Գերմանիայի հարձակումը Լեհաստանի վրա։ Եթե կարելի է մեկ անգամ զավթել օտար հողերը, ապա հնարավոր է երկրորդ անգամ, նույնիսկ երրորդ անգամ։ Ինչու՞ ոչ:
Նյութը հրապարակման պատրաստեց Կամո Խաչիկյանը
