Հայաստանի հոգին Նովոսիբիրսկում. սիբիրցի կինը հայկական մշակույթի փառատոն է կազմակերպել Սիբիրի սրտում
ՄՇԱԿՈՒՅԹ
Gorsite.ru-ն գրում է, որ ժողովրդական երգեր ու պարեր, աներևակայելի համեղ սեղան ավանդական հյուրասիրություններով և, իհարկե, հայկական հյուրընկալությամբ: Այդ ամենը այն զտարյուն հայուհու արժանիքն է, ով ողջ կյանքն ապրել է Սիբիրում։
Անուշ Ափոյանը հայկական փոքր Արթիկ քաղաքից տեղափոխվել է Նովոսիբիրսկ 9 տարեկանում։ Առանց իր փոքրիկ հայրենիքի ամենաերկար շրջանը եղել է 15 տարին, որի ընթացքում Անուշը երբեք չի եղել Հայաստան։
«Գաղափարն իրականում ամուսնուս մոտ ծագեց, անգամ ոչ ինձ մոտ: Նա բացարձակ ոգեշնչող է։ Մենք Երևանում էինք, կենտրոնում ինչ-որ փառատոն էր տեղի ունենում, և ամուսինս ասաց. «Ինչո՞ւ մեզ մոտ նման փառատոններ չկան»: Եվ հետո ամեն ինչ մոռացվեց»,- ժպտալով պատմել է Անուշը:
Անուշի ընտանիքում, ինչպես և սպասվում էր, շատ երեխաներ կան. նա երկու քույր և եղբայր ունի։ Հայրիկը շատ հպարտ է իր դստերով, որ նա շարունակում է ընտանեկան ավանդույթները: Անուշի համար փառատոները աշխատանք չեն, այլ հոգու մղում։
Անուշը չի կարող հանգիստ նստել և վայելել միայն մայրությունն ու ընտանեկան օջախի ջերմությունը, նա երկար ժամանակ սովորեցրել է արևելյան պարեր։
«Մի անգամ՝ հղիության յոթերորդ ամսում, հավաքեցի ընկերներիս ու նրանց հետ շտապեցի Հայաստան՝ 14 օր անհավանական ճանապարհորդություն երկրի բոլոր քաղաքներով»,-պատմել է Անուշը:
Առաջին «Մի անգամ Հայաստանում» փառատոնը Ափոյանների ընտանիքի կողմից անցկացվել է 2019 թվականին, այնուհետև բռնկվել է կորոնավիրուսի համաճարակը։ Իսկ հիմա Անուշն ու իր թիմը նոր շունչ են հաղորդել միջոցառմանը:
«Ես փնտրեցի բոլոր այն արտիստներին, ովքեր ելույթ ունեցան և եղել էին առաջին փառատոնին, և այդ ժամանակվանից մենք ընկերներ ենք»,-պատմել է նա,- ազգային հարվածային գործիքների «Արագած» անսամբլը Նովոսիբիրսկի երաժշտական քոլեջի վոկալի բաժնի ուսանող Հարություն Դավթյանի ղեկավարությամբ, միջազգային մրցույթների դափնեկիր Քնարիկ Ղազարյան, Շիրակ պարախումբ՝ Լիլիթ Ասատրյանի ղեկավարությամբ, ակորդեոն՝ Արթուր Կոստանյան: Ճիշտն ասած, մտածում էի միջոցառմանը ներկայացնել Վիքիպեդիայից Հայաստանի մասին փաստեր և կազմակերպել փոքրիկ ֆուրշետ։ Բայց ես արթնացա, համենայն դեպս, կարծես թե շքեղ հարսանիքի կամ տարեդարձի ժամանակ: Արվեստագետները բոլոր հյուրերին բառիս բուն իմաստով տելեպորտացիա էին արել Հանրապետության հրապարակ։ Առանձին-առանձին ուզում եմ ասել երևույթների մասին. Հիշեք. ոչ ոք սոված չի թողնում հայկական խնջույքը։ Պանիրների տեսականի, տապակած և թարմ բանջարեղեն, սառը ուտեստներ համեղ բաստուրմայով, մրգերի առատություն- այդ ամենը պարզապես նախուտեստ էր երեկոյի հիմնական ուտեստներից առաջ, որոնք են անզուգական տոլման և հայկական խորովածը, որը հենց այնպես չի դրվում սեղանին, այլ ազգային տարազներով գեղեցիկ պարուհիների պարով։ Շատերն են խոսում ռուսական հոգու խորության և հյուրընկալության մասին։ Բայց դա նրանք են, ովքեր Հայաստանում չեն եղել։ Թեկուզ այդ Հայաստանը անգամ Նովոսիբիրսկում լինի»։
Նյութը հրապարակման պատրաստեց Կամո Խաչիկյանը
