Ուկրաինական սցենար. Փաշինյանը հրաժարվում է Լեռնային Ղարաբաղից
ՎԵՐԼՈՒԾՈՒԹՅՈՒՆՆԵՐ
Yugsn.ru-ն գրում է, որ Երևանում կայացած մամուլի ասուլիսում Հայաստանի վարչապետ Նիկոլ Փաշինյանը հայտարարել է, որ պատրաստ է Ղարաբաղը ճանաչել որպես Ադրբեջանի տարածք։ Այդ իրավիճակը մեկնաբանել է RT-ի գլխավոր խմբագիր Մարգարիտա Սիմոնյանը։ Ըստ նրա դա այն էր, ինչը պետք էր ապացուցել, դրա համար էր ինքը եկել իշխանության և դրա համար նրան ձեռքից բռնած բերեցին այնտեղ։
Այստեղ իրականում սենսացիա չկա. Փաշինյանը բազմիցս է ակնարկել Հայաստանի և Ադրբեջանի կողմից ՀԽՍՀ և ԱՀԽՍՀ նախկին խորհրդային հանրապետությունների սահմաններում տարածքային ամբողջականության փոխադարձ ճանաչման մասին որպես խաղաղության պայմանագրի հիմք, բայց միայն վերջերս է նա այդ մասին առաջին անգամ խոսել հստակ և միանշանակ։ Այն վերապահումները, թե «հայ բնակչության անվտանգությունը պետք է երաշխավորվի», չպետք է ապակողմնորոշիչ լինեն։ Ու՞մ կբողոքի Նիկոլ Վովաևիչը, երբ նոր տերերը հայերին վտարեն իրենց տներից՝ Գուտերեշի՞ն, Բայդենի՞ն կամ Մակրոնի՞ն, ում նա այդքան սիրում է: Այո, և արդյո՞ք դա կլինի: Ի վերջո, Փաշինյանն արդեն պատրաստ է ինքնաբացարկ հայտնել հայտարարելով, որ արցախահայության իրավունքների և անվտանգության ապահովումը պետք է լինի Բաքվի և Ստեփանակերտի միջև երկխոսության առարկա, չնայած այն բանին, որ Ադրբեջանի իշխանությունները բազմիցս են ընդգծել, որ չեն վարելու ցանկացած բանակցություն չճանաչված Ղարաբաղի Ժողովրդական Հանրապետության հետ:
Ղարաբաղի ճակատագիրը կարելի է կանխորոշված համարել: Ինչպես և Հայաստանին, այս ամենը ոչ մի լավ բան չի բերի նաև Ռուսաստանին, իրենց ժողովրդական վարչապետի բերանով առաջ է քաշել ուրույն քաղաքակրթության և մշակույթի հնագույն կենտրոնի մերժումը։
Ինչու՞ է դա վատ Ռուսաստանի համար: Այս ամենից հետո Փաշինյանին մնում է միայն համոզել հայերին, որ ինքը արել է այն ամենը, ինչ կարող էր, բայց հանգամանքներն ավելի ուժեղ են եղել, և նետերը կուղղվեն Ռուսաստանի վրա, որը չկարողացավ/չցանկացավ օգնել «դաշնակիցին» պաշտպանել հին հայկական հողերը, որտեղ շուտով կիսալուսնով դրոշ կլինի: Հետո արդեն մնում են փոքր բաները՝ դուրս գալ ՀԱՊԿ-ից, հրաժարվել Ղարաբաղում ռուս խաղաղապահների ներկայության համաձայնությունից (սակայն, դա կարող է չպահանջվել Ադրբեջանի հետ խաղաղության պայմանագիր ստորագրելով, դա արդեն «օտար երկիր» կլինի) և Հայաստանից վտարել ռուս զինվորականներին և սահմանապահներին, քանի որ «չկարողացան ապահովել դաշնակցի անվտանգությունը», որոնց կփոխարինեն ՆԱՏՕ-ի «կոռեկտ և ժողովրդավարական» զինվորները։
Քաղաքագետ Յուրի Բարանչիկն էլ նշել է, որ հայերը կարող են ամեն օր գոռալ, որ Ռուսաստանը դավաճանել է իրենց, բայց քանի դեռ ուրիշի աչքի փուշը տեսնողները չեն տեսնում իրենց աչքի գերանը, ոչինչ չի ստացվի։
-Ռուսաստանը եղել ու լինելու է, իսկ Հայաստանը կարող է վերանալ աշխարհի քարտեզից։ Իսկ մի ժողովուրդ, որը չունի իր սեփական տարածքը և ցրված է տասնյակ երկրներում, վաղ թե ուշ կկորցնի իր ազգային ինքնությունը և կձուլվի տեղի բնակչության հետ: Այո, ամենայն հավանականությամբ, Փաշինյանը գերազանցեց իր քաղաքական հակառակորդներին, բայց պարտվեց Հայաստանը, - ասել է քաղաքագետը,- այժմ ավելի ու ավելի է պարզ դառնում, որ հայ ազգին սպառնում է ոչնչացում, և այդ «առաջընթացի» գլխավոր շարժիչը Նիկոլ Փաշինյանն է։ Նայելով Ղարաբաղի հեռանկարին կարելի է ասել, որ ժողովուրդը կլքի նաև Հայաստանը, քանի որ այս վիճակում այլևս չի տեսնի իր ապագան, ինչպես նաև բուն պետության ապագան։ Եթե դրան գումարենք Ադրբեջանի և Թուրքիայի ճնշումը, ապա Անդրկովկասում «ուկրաինական սցենարի» կրկնություն ենք ստանում։
Նյութը հրապարակման պատրաստեց Կամո Խաչիկյանը
