Հայաստանը Փաշինյանի քայլերգի ներքո ուղղվում է դեպի Արևմուտք
ՎԵՐԼՈՒԾՈՒԹՅՈՒՆՆԵՐ
Sobcor.news-ը գրում է, որ Հայաստանը միակ պետությունն է հետխորհրդային տարածքում, որն ունի տխրահռչակ միլիարդատեր Ջորջ Սորոսի հատուկ աջակցությունը։ Իսկ երկրի վարչապետ Նիկոլ Փաշինյանը, ինչպես գիտենք, նրա հովանավորյալն է։
Սորոսի հիմնադրամը, որին անվանում են «գունավոր հեղափոխությունների կնքահայր», ավելի քան 48 միլիոն ԱՄՆ դոլար է հատկացրել Հայաստանի քաղաքականության վրա ազդելու համար։ Նրա ջանքերով Հայաստանում «թավշյա հեղափոխությունից» երեք ամիս առաջ Նիկոլ Փաշինյանի շրջապատի և նրա թիմի լրագրողներն ու քաղաքացիական հասարակության ներկայացուցիչները նպատակաուղղված վերապատրաստվել էին։ Այսօր կարելի է վստահաբար ասել, որ Սորոսն իր պետությունն է ստեղծել Հարավային Կովկասում։
Սակայն այս պահին Նիկոլ Փաշինյանի վիճակը անորոշ է։ Լեռնային Ղարաբաղի հակամարտությունը ադրբեջանական պայմաններով լուծելու հարցը նրան անկյուն է քշել։ Եվ նա, փորձելով խուսափել պատասխանատվությունից, փորձում է մեղքը բարդել Ռուսաստանի վրա։ Հասարակության մեջ ռուսաֆոբիան, ի վնաս Ռուսաստանի շահերի Վաշինգտոնի և Եվրամիության հանդեպ անթաքույց խոնարհումները կասկած չեն թողնում, թե ովքեր են ներկայիս հայկական էլիտաների իսկական տերերը։
Փաշինյանը վաղուց է ուղիներ փնտրում, որպեսզի Հայաստանը միանա Եվրոպային: Այդ ուղիներից մեկն էլ զանգն է վրացիներին։ Ինչպես գիտենք, Վրաստանը լավ է թե՛ Արևմուտքի, թե՛ ՆԱՏՕ-ի հետ։ Տեսնելով Ռուսաստանի առջև ծառացած դժվարությունները Միրզոյանը, Փաշինյանի հանձնարարությամբ, վրացիների միջոցով փորձում է սերտ համագործակցություն հաստատել ՆԱՏՕ-ի և Եվրոպայի հետ։ Ինչպես հայտնի է, անցյալ տարվա դեկտեմբերին ՆԱՏՕ-ի Արևելյան գործընկերության գագաթնաժողովին հրավիրվել էին Ադրբեջանի, Հայաստանի և Վրաստանի ղեկավարները։ Այդ այցի շրջանակներում Ադրբեջանի նախագահ Իլհամ Ալիևը հանդիպել է ՆԱՏՕ-ի գլխավոր քարտուղար Ստոլտենբերգի հետ։ ՆԱՏՕ-ի անդամ 30 երկրների ավելի քան 20 մշտական ներկայացուցիչներ բարձր են գնահատել Ադրբեջանի դերն ու քաղաքականությունը և նրա մասնակցությունը Աֆղանստանում խաղաղապահ գործողությանը։ Վրաստանի ղեկավարությունը ևս այցելել է ՆԱՏՕ և համապատասխան հանդիպումներ ունեցել դաշինքի ղեկավարության հետ։ Իսկ Փաշինյանը, ակնհայտորեն վախենալով Ռուսաստանի արձագանքից, չի համարձակվել մասնակցել ՆԱՏՕ-ի գագաթնաժողովին։
Այդուհանդերձ, այժմ Հայաստանը, որը լիովին պարտական է Մոսկվային իր գոյության համար, և որում վաղուց են տիրում հակառուսական տրամադրություններ ու ռուսաֆոբիա, հանգիստ հող է նախապատրաստում ռուս-ուկրաինական հարաբերությունների շուրջ ստեղծված բարդ իրավիճակից սեփական նպատակների համար օգտվելու և Արևմուտքին միանալու համար։ Հայերն արդեն մոռացել են, որ ամեն ինչի համար պարտական են Մոսկվային. Խոսքը միայն մի կտոր հացի մասին չէ, որը Ռուսաստանի հաշվին ունեն այդ երկրի քաղաքացիները։ Ուստի Ռուսաստանը պատրաստ չէ հանդուրժել Հայաստանի կրկնակի խաղերը։
Եթե նախկինում մեկ ուրիշը կասկածներ ուներ, ապա այժմ միանգամայն պարզ է, որ նման գործողությունները կարող են այս պետության համար դառնալ «դավաճանության որպես Հայաստանի ազգային ավանդույթի» անվանական կարգավիճակ։
Երևում է, Երևանը հաշվի չի առել, որ Մոսկվան դժվար թե հավերժ նման պահվածք ունենա և անգործուն կերպով հետևի իրադարձությունների զարգացմանը։ Ի տարբերություն Երևանի, Մոսկվան գիտի, թե ինչպես եզրակացություններ անել:
Նյութը հրապարակման պատրաստեց Կամո Խաչիկյանը
