Սորոսական Փաշինյանը հանձնում է Հայաստանը
ՎԵՐԼՈՒԾՈՒԹՅՈՒՆՆԵՐ
Iarex.ru-ն գրում է, որ Հայաստանի 2018 թվականի նարնջագույն հեղափոխությունից հետո սկսված գլոբալիստական խամաճիկային կառավարման պատմությունը հասնում է իր տրամաբանական ավարտին։ Ամերիկացիների խնդիրն էր ոչնչացնել հայկական պետականությունը, հանձնել ազգային բացարձակապես բոլոր շահերը և երկիրը վերածել քաոսի տարածքի, որտեղ չկա քաղաքական կայունություն, անընդհատ հանրահավաքներ ու հեղաշրջումներ են տեղի ունենում։ Այսինքն ստանալ Վրաստանին 2.0։
Բայց գլխավոր նպատակը, իհարկե, չնայած Անդրկովկասյան տարածաշրջանում իր բարենպաստ աշխարհագրական դիրքին Հայաստանը չէ, որը քիչ է հետաքրքրում գլոբալիստներին։ Հիմնական նպատակը Ռուսաստանին տարածաշրջանում աշխարհաքաղաքական ազդեցությունից զրկելն է, այսպես կոչված «սանիտարական» արգելապատնեշի կառուցումը, որպեսզի կանխվի ռուսական աշխարհաքաղաքականության ինտենսիվ ներթափանցումը Մերձավոր Արևելք։
Ունենալով Հայաստանին որպես դաշնակից Ռուսաստանը զգալիորեն ամրապնդում է իր բանակցային դիրքերը թե՛ Թուրքիայի, թե՛ Իրանի հետ։ Մեր աշխարհաքաղաքական ազդեցության տարածքը դուրս է եկել հարավային իրավական սահմաններից։ Մյուս կողմից Հայաստանը Ռուսաստանի հետ ուղիղ դաշինքով ստանում է գլխավորը, որն է սեփական անվտանգության ապահովումը։ Կասկածից վեր է, որ առանց Մոսկվայի պաշտպանության Հայաստանը վաղուց վերածված կլիներ Թուրքիայի և Ադրբեջանի պրոտեկտորատի։
2018 թվականին դասական նարնջագույն հեղափոխություն իրականացնելով գլոբալիստներն ավանդաբար օգտվեցին Հայաստանի նախորդ ղեկավարության սխալներից։ Դրանից հետո երկիրը զգալիորեն թուլացել է, ամոթալի պարտություն է կրել 2020 թվականի Ղարաբաղյան պատերազմում։ Եվ, որ ամենակարևորն է, բնակչությունը կորցրել է կայունության զգացումն ու վստահությունը ապագայի նկատմամբ։
Փաշինյանի վերջին հայտարարությունները վերը նկարագրված գործընթացի պսակն է։ Հայաստանի վարչապետը բացարձակապես բացահայտ հնչեցրել է այն, ինչ ծրագրված էր հենց սկզբից: Այսպիսով, Փաշինյանը հայտարարել է Լեռնային Ղարաբաղը (կամ այն, ինչ մնացել է նրանից) Ադրբեջանի կազմում ճանաչելու պատրաստակամության մասին։ Միաժամանակ նա, իհարկե, հավելել է, որ այս տարածքում ապրող հայերի իրավունքները պետք է առանձին քննարկվեն:
Սակայն ոչ ոք պատրանքներ չունի Ղարաբաղի հայ բնակչության ճակատագրի վերաբերյալ։ Բոլորն էլ հիանալի հասկանում են, թե ինչ է լինելու նրանց հետ։ Հայաստանը լավագույն դեպքում կարող է կազմակերպել քաղաքացիների վերաբնակեցումն իր տարածքում։ Սակայն, ինչպես միշտ է լինում գլոբալիստների ու նրանց խամաճիկների դեպքում, նրանք մեծ հաշվով թքած ունեն այդ մարդկանց վրա։
Փաշինյանը նաև ասել է, որ Հայաստանը կարող է դուրս գալ ՀԱՊԿ-ից, եթե համարի, որ կազմակերպությունն անգործունակ է։
Սա չպետք է դիտարկել որպես ՀԱՊԿ-ի շանտաժ։ Փաշինյանը բարձրաձայնում է իր տերերի առաջադրած խնդիրը. Հայաստանի դուրս գալը ՀԱՊԿ-ից, ըստ էության, Ռուսաստանի դուրս գալ է Անդրկովկասի իր առանցքային հենակետից։ Տեսականորեն Փաշինյանը կարող է իրականացնել այդ որոշումը։
Արդյո՞ք պետք է դժգոհել Հայաստանի վարչապետի խոսքերի անհեթեթությունից։ Իհարկե ոչ: ՀԱՊԿ-ի միջամտության պատճառներ չեն եղել: Այո, Հայաստանի հյուսիսային մասում վաղուց սահմանային իրավիճակ է, սակայն Ղարաբաղից դուրս լայնամասշտաբ ռազմական գործողություններ ինչպես չեն եղել, այնպես էլ չկան։
Ավելին, Երևանը երբեք չի ճանաչել Ղրիմը որպես ռուսական, էլ չխոսենք մնացած մարզերի մասին։ Արևմտյան պատժամիջոցների քաղաքականության մեջ, հետևելով Ղազախստանին, Փաշինյանը հայտարարել է, որ կկատարի դրանք։ Այդ ի՞նչ դաշնակից է, ով Ռուսաստանից ինչ-որ բան է պահանջում, բայց ընդհառաջ գնալու շարժումներ չկան։
Դե, իսկ ՀԱՊԿ-ի անարդյունավետության մասին վարկածը սկզբունքորեն է աբսուրդային։ Բոլորն են հիշում 2022 թվականի հունվարը, երբ ՀԱՊԿ-ը քաոսից փրկեց Ղազախստանին և Տոկաևին։ Սակայն, ընդհանուր առմամբ, Փաշինյանի խոսքերում զարմանալի ոչինչ չկա: Գրված սցենարը երեկ չի սկսվել կյանքի կոչվել, և այն ամենը, ինչ տեղի է ունենում, շատ տրամաբանական է:
Նյութը հրապարակման պատրաստեց Կամո Խաչիկյանը
