Այս կերպ ՆԱՏՕ էլ կհասնեն... Հայաստանը շարունակում է շեղվել դեպի Արևմուտք
ՎԵՐԼՈՒԾՈՒԹՅՈՒՆՆԵՐ
Newizv.ru-ն գրում է, որ Հայաստանի իշխանությունների մոտ գնալով պակասում են Ռուսաստանից օգնության հույսը և գնալով հարաբերություններ են հաստատում արևմտյան երկրների հետ։
Վերջին շրջանում ռուս քաղաքական վերլուծաբանների ուշադրությունը բևեռված է ոչ միայն Ուկրաինայի կամ Չինաստանի, այլ նաև Անդրկովկասի վրա, քանի որ այնտեղ Ռուսաստանի համար մշտական բուռն դիրքային պայքար է ընթանում Արևմուտքի, Թուրքիայի, Հայաստանի և Ադրբեջանի մասնակցությամբ։ Հայաստանն իր համար տարբերակներ չի տեսնում, բացի Արևմուտքի հետ մերձեցումից հույս ունենալով, որ նա կաջակցի իրեն Ադրբեջանի հետ հակամարտությունում։ Երկրի Ռուսաստանից հեռանալու միտումը կա, դա ակնհայտ է:
Օրինակ, քաղաքագետ Սերգեյ Մարկովն իր ալիքով հայտնել է Հայաստանի հերթական ոչ բարեկամական քայլի մասին, որի իշխանությունները որոշել են փակել երկրում միակ պետական ռուսալեզու «Ռեսպուբլիկա Արմենիի» թերթը այն համարելով ֆինանսապես անշահավետ: «Բայց մի՞թե ֆինանսապես անշահավետ չէ Հայաստանը որպես ՀԱՊԿ անդամ ունենալը։ Արդյո՞ք Հայաստանի Հանրապետություն ԵԱՏՄ անդամ ունենալը ևս ֆինանսապես անշահավե՞տ է։ Ժամանակը չէ՞ ազատվելու այս բեռից»,- զայրացած հարցնում է Մարկովը:
Ոչ պակաս հոռետեսական տեսակետ ունի նաև քաղաքագետ Մաքսիմ Ժարովը. «Ֆինլանդիայի արագացված մուտքը ՆԱՏՕ մեծ մասամբ պայմանավորված էր Ռուսաստանի ռազմաքաղաքական ղեկավարության բանավոր միջամտություններով, որոնք իրական գործողություններով չէին աջակցվում: Նույն ճանապարհով է այժմ գնում Շվեդիան, որից հետո Վաշինգտոնը գայթակղվելու է անդրկովկասյան պետություններին (Ադրբեջան, Հայաստան) ընդգրկել «միանալ ՆԱՏՕ» խաղի մեջ։ Ուստի լավ կլինի, որ Կրեմլը համապատասխան եզրակացություններ անի ֆիննական գործից և գոնե դադարի ռազմատենչ հռետորաբանությամբ վախեցնել հարևաններին»։
«Բրիֆինգ-1» հեռուստաալիքի վերլուծաբանները վստահ են, որ և՛ Հայաստանը, և՛ Ադրբեջանը իրենց քաղաքականության մեջ գնալով ավելի շատ են խաղադրույքներ կատարում Արևմուտքի վրա. «Կրեմլի զայրույթն առանձնապես չի անհանգստացնում Երևանին։ Բայց միևնույն ժամանակ Հայաստանը խելամիտ է գործում փորձելով բարելավել հարաբերությունները Թուրքիայի հետ, որը Ադրբեջանի գլխավոր դաշնակցն է։ Արևմուտքն իր հերթին ձգտում է արգելափակել Ռուսաստանի խաղաղապահ ջանքերը եւ նախաձեռնությունը վերցնել իր ձեռքը։ Եվրոպական խորհրդի ղեկավար Շառլ Միշելի և Իլհամ Ալիևի ու Նիկոլ Փաշինյանի միջև բանակցություններն արդեն կայացել են, ինչը վկայում է հակամարտության կարգավորման գործում առաջատար դեր ստանձնելու Եվրամիության հաստատակամ մտադրության մասին։ Հայաստանն ու Ադրբեջանը սակարկում են իրենց համար ամենանպաստավոր պայմանների շուրջ, և այդ տեսանկյունից նրանց համար ավելի կարևոր են այն խաղաղապահները, ովքեր առաջարկում և երաշխավորում են նման պայմաններ։ Արևմուտքը հասկանում է դա և փորձում է փոխզիջում գտնել։ Մինչդեռ հակամարտության գոտում աճող լարվածությունը իրականում նպատակ ունի խթանել նոր բանակցություններ։ Այսպիսով, Ադրբեջանն այժմ ձգտում է վերահսկողության տակ առնել Հայաստանն ու Լեռնային Ղարաբաղը կապող բոլոր ճանապարհները, որպեսզի կանխի կենդանի ուժի և ռազմական տեխնիկայի փոխանցումը։ Միաժամանակ ակնհայտ է ադրբեջանական իշխանությունների անվստահությունը այդ տարածքում ռուսական խաղաղապահ կոնտինգենտի գործողությունների նկատմամբ։ Արևմուտքն իր հերթին գնալով ավելի է վախենում Իրանի ներգրավումից, որը պարբերաբար զորավարժություններ է անցկացնում Ադրբեջանի հետ սահմանի մոտ։ Կարծիք կա, որ Իրանը մտադիր է Հայաստանի հետ միասին խաղալ Ադրբեջանի դեմ, բայց իրականում դա քիչ հավանական է՝ հաշվի առնելով, թե որքան ջանք է ծախսում Հայաստանի կառավարությունը Արևմուտքի հետ հարաբերությունները բարելավելու համար։ Ավելի շուտ, Իրանը կարող է գործել Ռուսաստանի հետ համաձայնեցված, որը կցանկանար զրկել Նիկոլ Փաշինյանին իշխանությունից և բանակցել Հայաստանի այլ ղեկավարների հետ։ Սակայն ներկայումս նման սցենարի հիմքեր չկան։ Հետաքրքիր է այն, որ Կիևը հնարավոր հակամարտությունում խաղադրույք է կատարում Բաքվի վրա հուսալով, որ ադրբեջանական բանակը կհաղթի իրանական զորքերին»։
Նյութը հրապարակման պատրաստեց Կամո Խաչիկյանը
