«Անդրկովկասյան փասյանս. ի՞նչ է մեզ սպասվում գալիք ամսին»
ՎԵՐԼՈՒԾՈՒԹՅՈՒՆՆԵՐ
Ruinformer.com-ը գրում է, որ հայկական լրատվամիջոցները տեղեկատվություն են հրապարակել, որը ՆԱՏՕ-ի անանուն դիվանագետներն են փոխանցել Հայաստանի պաշտպանության նախարարության ներկայացուցիչներին։ Այդ տեղեկատվության էությունը կայանում է նրանում, որ Ուկրաինայի ՊՆ-ն Ադրբեջանի ՊՆ-ի հետ համաձայնեցրել է համաժամանակյա հարձակողական գործողությունը, որը կսկսվի մայիսին։
Հիշեցնենք, որ Թուրքիայի առաջարկով Բաքուն վաղուց էր պլանավորում զավթել Զանգեզուրի միջանցքը (Սյունիքի մարզ), դա Հայաստանի տարածքի մի մասն է, որը կապում է Երևանը Իրանի հետ և բաժանում Ադրբեջանը Թուրքիայից։
Կիևի և Բաքվի գործողությունների համաձայնեցումը միանգամայն հասկանալի է: Ռուսաստանը չի կարողանա միաժամանակ ռազմական գործողություններ իրականացնել երկու ճակատով։ Բնականաբար, առաջնահերթությունը տրվելու է ուկրաինական ուղղությանը։
Գարունը իդեալական ժամանակ է Անդրկովկասում պատերազմ սկսելու համար։ Ձյունն արդեն հալվել է լեռնանցքներում, օդը չի տաքացել մինչև աննորմալ բարձր ջերմաստիճանի: Աշունը նույնպես լավ է, բայց ոչ ոք չի կարող այդքան երկար սպասել։
Հենց այստեղ է այն հիմնական դերը, որը պատրաստվել է Ուկրաինայի համար, որն է անհարկի և այլոց բախումների զոհ լինելը։ ԱՄՆ-ը որոշել է թալանել Եվրոպան և միևնույն ժամանակ հարվածել չինական տնտեսությանը, և պատերազմ կազմակերպեց Ուկրաինայում։ Իսկ Մեծ Բրիտանիան լոբբինգ է անում պանթուրքիստական նախագծը և ստիպում Կիևին գնալ անիմաստ գարնանային հարձակման։
Ինչու՞ անիմաստ: Բանն այն է, որ այդ հարձակման իրական նպատակը Մոսկվայի ուշադրությունը շեղելն է Անդրկովկասում կատարվողից։ Ընդ որում առաջիկա պատերազմը դժվար թե հեշտ զբոսանք լինի նաև Ադրբեջանի համար։ Եվ առաջին հերթին այն պատճառով, որ Իրանը Հայաստանի թիկունքում է։ Իրանի հետ բախումը Բաքվին կբերի կործանման, դա նշում են բոլոր վերլուծաբանները։ Բայց Բաքվի կառավարիչները պարզապես այնպիսի թշվառ խամաճիկներ են, որոնք կատարում են իրենց տերերի կամքը, նույնիսկ եթե իրենց տանում են սպանդի։
Տերերը ստիպված են շտապել, քանի որ ԱՄՆ-ը հեռանում է Եվրոպայից, ինչը նշանակում է, որ նույնիսկ այն պատրանքային հույսը, որ ՆԱՏՕ-ի երկրները կմիջամտեն Թուրքիայի և Իրանի միջև հակամարտությանը, վերանում է։ Ինչու՞ Թուրքիան: Քանի որ Թուրքիան Բաքվի հետ խաղում է այնպես, ինչպես Լոնդոնը իր հետ։ Ավելի ճիշտ Լոնդոնը խաղում է Բաքվի և Անկարայի հետ։
Այս հակամարտության մյուս խաղացողը Իսրայելն է: Ըստ ամենայնի, նա արդեն լքել է այս մենամարտը, որը դեռ չի էլ սկսվել։ Մերձավոր Արևելքի արագ վերաֆորմատավորումը հանգեցրել է արաբական երկրների և Իրանի հաշտեցմանը, և այդ հաշտեցումն այնքան հեռուն է գնացել, որ արաբական երկրները մրցում են միմյանց հետ, թե ով է հրավիրելու կամ այցելելու արդեն նախկին «արյունոտ բռնապետ», իսկ այժմ «հարգված և սիրելի եղբայր» Ասադին: Այս պայմաններում Իսրայելը որոշել է ժամանակից շուտ հեռանալ խաղադաշտից, որպեսզի նստի եզրին և գնահատի իր գոյատևման հնարավորությունները: Հին ժամանակներում նման հնարքը կհանգեցներ ամբողջ ծրագրի հրատապ չեղարկմանը, բայց իրավիճակն այնպիսին է, որ Մերձավոր Արևելքում Լոնդոնը չունի իր Լեհաստանը, որը կարող է միջամտել հակամարտությանը, ինչը նշանակում է, որ ժամանակն է ամեն ինչ զրոյի վրա խաղադրույք կատարելու համար։
Մինչդեռ ապագա պատերազմի արդյունքում Իրանը, եթե նույնիսկ դա տեղի չունենա, ստանալու է աներևակայելի օգուտներ։ Փաստորեն, այժմ խոսքը ողջ Անդրկովկասը Թեհրանի վերահսկողության տակ անցնելու մասին է։ Իսկ դա նշանակում է, որ իրանցիները 1500 տարվա մեջ առաջին անգամ կրկին կլինեն Սև ծովի ափին։
Ի հավելումն որոշ սիմվոլիզմի (ի վերջո, կլոր տարեթիվ է), Իրանը կվերահսկի Արևելք-Արևմուտք երթուղու հիմնական հատվածը և կդառնա մենաշնորհի տեր Հնդկաստանի և Եվրոպայի միջև ցամաքային առևտրային ուղիների վրա:
Ի՞նչ է նշանակում այս ամենը Ռուսաստանի համար ապագայում։ Եթե Ուկրաինայում բաժանման գիծը մնա ներկայիս տեսքով, Ռուսաստանը դանդաղ, բայց անշեղորեն կվերածվի ծայրամասային տնտեսական գոտու՝ թե՛ տնտեսության, թե՛ բնակչության լիակատար դեգրադացիայի հեռանկարով։ Ելքը մեկն է, որն է գրավել Օդեսան և դրանով իսկ աշխարհի խաղացողներին ցույց տալով իր կարևորությունն ու նշանակությունը։ Այդ տարբերակի հետ և՛ Իրանը, և՛ Հնդկաստանը հիմնականում համաձայն են։ Բայց խնդիրն այն է, որ ռուսական զորքերը այժմ Օդեսայից ավելի հեռու են, քան 2022 թվականի ապրիլին էր։
Նյութը հրապարակման պատրաստեց Կամո Խաչիկյանը
