Փաշինյանը ոչ թե որպես վարչապետ է աշխատում, այլ՝ լրագրող, որը փաստացի հասարակությանը տեղեկացնում է, թե ինչ պետք է լինի. Երվանդ Բոզոյան

Կառավարության նիստին Նիկոլ Փաշինյանը կրկին իրարամերժ հայտարարություններ արեց։ Նախ, որ ապրիլի 1-ին Ադրբեջանին անցած ճանապարհը պետք է հանձնվեր, հետո կրկին հայկական տարածքն անվանեց ադրբեջանական, ապա նաև մի քանի րոպե արդարացավ, որ Արցախը բանակ ունի։ Թեմայի վերաբերյալ 1or.am-ը հարցեր է ուղղել քաղաքագետ Երվանդ Բոզոյանին։

 -Այն որ վարչապետը կրկին հայկական տարածքն անվանում է ադրբեջանական, որ արդարանում է բանակ ունենալու համար, ինչպե՞ս կարելի է բացատրել։

- Մասնավոր հարցերին հայ հասարակությունը փորձում է առանձին դետալների վերաբերյալ պատասխաններ տալ, բայց չի պատկերացնում ընհանուր պատկերը։ Նիկոլ Փաշինյանն ունի երկու խնդիր։ Առաջինն այն է, որ ձեռքերը լվացել է Արցախից և անտանգության խնդիրը համարում է Ռուսաստանինը։

Իսկ իր դետալային խնդիրները, որ Ադրբեջանը գրավում է այս կամ այն տարածքը, որը Հայստանում չէ, ուրեմն իրենք պատասխանատվություն չեն կրում։ Հայաստանից էլ տարածքներ կան գրավված, միևնույն է, պատասխանավտությունը կրում է Ռուսաստանը։

Պետք է մեզ աջակցեր, չի աջակցում։ Այսինքն՝ այդ մարդու ամբողջ 5 տարվա գործունեության տրամաբանության մեջ, ինքը ոչ թե գործ է անում, այլ փորձում ասել ինչ չի ստացվում և այդ չստացվելը բաժանված է երկու մասի՝ մեկի համար մեղավոր են նախկին իշխանությունները, իսկ մյուս մասի համար՝ Ռուսաստանը։

Սա հաշվի առնելով՝ դետալները քննարկելն անիմաստ է։ ինքը մեկ-մեկ ինֆորմացիա է տալիս, թե ինչ է սպասվելու՝ եթե ինքն ասում է, որ կա ցեղասպանության վտանգ, դա նշանակում է ադրբեջանական մեծ հարձակում է սպասվում և այլն։

Այսինքն, ինքը ոչ թե վարչապետ է աշխատում, այլ՝ լրագրող, որը փաստացի հասարակությանը տեղեկացնում է, թե ինչ պետք է լինի։ Եթե հասարակությունը սա հասկանա, ամեն ինչ պարզ կլինի։ Իսկ հասարակությունը չի հասկանում, քանի որ բացատրող չկա։ Դետալային ասում են դավաճան է և այլն, բայց չեն ասում, թե ինչ է ուզում այս հասարակությունը։

-Արդյո՞ք դետալները չեն ապացուցում Ձեր նշածները։ Օրինակ՝ երբ Ալիևը հայտարարում է, որ հայկական կողմը բանակ պետք է չունենա Արցախում, իսկ Փաշինյանն արդարանում է, թե ինչո՞ւ բանակ չունենք, ապա սա չի՞ գալիս ապացուցելու, որ այս հարցով կա ներքին պայմանավորվծություն։

- Երբ Ալիևն ասում է, որ պետք է բանակ չունենաք, ադրբեջանցիները պետք է վերդառնան Հայաստան, հայ մարդը լավ չի հասկանում թե ինչ է ասում, քանի որ դրա կոնտեքստը չգիտի։ Բացի նրանից, որ Փաշինյանն արդարանում է, թե ինչո՞ւ պետք է կործանվի Արցախը, իսկ հետո Հայաստանը, վաղը, երբ ինքը հայտնվի Փարիզում կամ Վաշիգտոնում, այնտեղից ասելու է, որ ինքը կործանման մասին զգուշացրել է։

Փաշինյանը փորձում է բանակցել Արևմուքի հետ կամ վրջինս է նրան պարտադրում, որ ինքն ամեն ինչ անի և Հայաստանը դուրս բերի Ռուսաստանի ազդեցության գոտուց։ Ցանկացած մարդ, որն ունի բանականություն, հասկանում է, որ եթե Հայաստանը դուրս բերվի Ռուսաստանի ազդեցության գոտուց, շատ արագ հայտնվելու է Թուրքիայի և Ադրբեջանի ազդեցության գոտում, քանի որ նրանք տասնապատիկ ավելի ուժեղ են և Հայաստանն ինքնուրույն չի կարող պաշտպանվել։

Ցանկացած բանական մարդ նաև կհասկանա, որ Թուրքիայի համար չի կարող զսպող համարվել ոչ ԱՄՆ-ն և ոչ էլ որևէ այլ երկիր։ Ալիևը շատ լավ գիտի, որ Փաշինյանն ուզում է, իր արևմտյան տերերի պատվերը կատարելով, Հայաստանը տանի կործանման և Փաշինյանն ավետում է, որ ինքն այդ ծրագիրն իրագործում է։ Փաշինյանն Արևմուտքին ասում է, երբ ես Հայաստանը Ռուսաստանի ազդեցության գոտուց հանեմ, դուք Ադրբեջանի հետ պայմանավորվեք, որ իմ վրա չհարձակվի։

Արևմուտքն  էլ ասում է խնդիր չկա։ Իսկ Թուրքիան և Արդբեջանը հիմա ծաղրում են և՛ Փաշինյանին, և՛ հայ ժողովրդին։ Հիմա բոլոր փողոցները պետք է ողողված լինեին նրան հեռացնեելու պահանջով և նա պետք է վաղուց այստեղ չլիներ։ Դա չի արվում և թույլ է տալիս, որ Ալիևը ծաղրի նաև Հայ ժողովրդին:

Ալիևն իրավունք ունի ասելու, որ Հայաստանը թող բանակ չունենա, քանի որ ժողովուրդը մտովի հանձնվել է։  Եթե հասարակությունն այս պահը դեռ չի հասկացել, դրա թիվ մեկ մեղավորն այսօրվա քաղաքական դաշտն է և լրագրողական համայքը, որ չեն կարողանում հասարակությանը ներկայացնել այդ մեսիջը։

Աննա Ավետիսյան