Շտապողականությունը հայերինը չէ. Բելառուսուհին պատմել է, թե ինչպես է ապրում Երևանում
ՎԵՐԼՈՒԾՈՒԹՅՈՒՆՆԵՐ
Aif.by–ն գրում է, որ «aif»–ի ավանդական խորագրում՝ կյանքը արտերկրում մեր հայրենակիցների աչքերով, Երևանում ժամանակավորապես բնակվող և աշխատող բելոռուս Օլգա Մ.-ն պատմել է իր տպավորությունները Հայաստանից։
Հայաստանը մոնոէթնիկ երկիր է, բնակիչների 98%-ը հայեր են, պետական լեզուն հայերենն է (դժվար է սովորել, այն նման չէ ոչ մի այլ լեզվի): Բայց, չնայած դրան, գրեթե բոլոր բնակիչները խոսում կամ հասկանում են ռուսերեն, դուք միշտ կարող եք բանակցել նրանց հետ։ Հյուրընկալությունն ու անկեղծությունը հայի բնավորության հիմնական գծերն են։ Հայաստանում անհնար է օտար զգալ, օտարների նկատմամբ վերաբերմունքը բարյացակամ է, բոլորը պատրաստ են օգնել ու առաջարկել։ Հայերը միշտ ուրախ են հյուրեր ունենալու համար, և որքան շատ լինեն, այնքան լավ։ Ձեզ հրավիրե՞լ են այցելել: Խորհուրդ չեմ տալիս հրաժարվել, քանի որ դա կընկալվի որպես վիրավորանք։
Միևնույն ժամանակ, սկզբում կարող է անհարմար լինել մեկի համար, ով սովոր է 100%-ով հետևել կանոններին և գնահատում է ճշտապահությունը։ Նրանք այստեղ ճշգրիտ ժամադրություններ չեն սիրում, և իմ ընկերներից շատերն ապրում են «խոստացված երեք տարվան սպասելու» սկզբունքով։ Ընդհանրապես, շտապողականությունը հայերի մասին չէ։
Բացառությամբ մի քանի ամիսների, երբ շատ շոգ է, երկրում կլիման բավականին բարենպաստ է, հիմնականում արևոտ և չոր: Ձմեռը մեղմ է, գրեթե առանց ձյան (սա Երևանում է): Ձյան համար պետք է սարեր բարձրանալ: Մոտ կես ժամ մեքենայով, և դուք արդեն լեռնադահուկային հանգստավայրում եք, որտեղ զվարճանք կա տարբեր ճաշակի և բյուջեի համար: Ընդամենը մի քանի ժամվա ընթացքում դուք կարող եք հայտնվել այլ կլիմայական գոտում՝ բարձրանալ ալպյան մարգագետիններ կամ ալպյան լիճ, իջնել կիրճի մեջ մինչև փոթորկոտ գետը կամ զբոսնել խառը անտառով:
Բժշկությունը գրեթե ամբողջությամբ մասնավոր է և, իհարկե, վճարովի։ Գները միջինից բարձր են, այստեղ հիվանդանալը թանկ է։ Միջին հաշվով, բոլոր մասնավոր բժշկական կենտրոններում նախնական բժշկի նշանակումը կարժենա մոտավորապես 50 բելառուսական ռուբլի, հաջորդները՝ փոքր զեղչով: Կլինիկաներում հերթեր չկան, բայց ուղեկցող մարդկանց կուտակումներ են՝ ընկերներ, հարազատներ, պարզապես ծանոթներ։ Ինչ վերաբերում է հաբերին, ապա դրանք կարելի է գնել դեղատներում։ Քանի դեղահաբ պետք է, այդքանը կտան, կարիք չկա վճարել մի ամբողջ փաթեթի համար։ Ի դեպ, ձուն նույնպես վաճառվում է հատերով, այլ ոչ թե տասնյակներով, ինչպես մենք սովոր ենք։
Քանի որ Հայաստանը փոքր և շատ կոնտրաստային երկիր է, ազգային ճաշատեսակները տարածաշրջանից տարածաշրջան ունեն իրենց տարբերություններն ու համը: Մի բան հաստատ է, որ այստեղի սնունդն առատ և համեղ է արևից ներծծված բաղադրիչների շնորհիվ:
Ուտել, խմել, շփվել՝ Հայաստանում կյանքի կարևոր սկզբունքներն են: Նրանք այստեղ շատ են ուտում, ամենուր և օրվա ցանկացած ժամի։ Տեղական սնունդը գերազանց որակի է և մատչելի։ Ամենատարածված միսը տավարի միսն է, այն շատ ազգային ուտեստների մաս է կազմում։ Գառան միսը ևս բավականին տարածված է: Խոզի միսն օգտագործում են հիմնականում խորովածի համար։ Տեղական ձկները՝ սիգը և իշխանը ունեն գերազանց որակ և համ: Գնահատվում է նաև այնպիսի դելիկատես, ինչպիսին է Սևանի խեցգետինը։ Հացաբուլկեղեններ կարելի է գտնել ամեն անկյունում։ Հացը վաճառվում է միայն թարմ, հիմնականում՝ սպիտակ լավաշ, մատնակաշ (ձվաձև տափակ հաց)։ Սովորական հայկական առավոտը հագեցած է հացի ու սուրճի բույրով։
Սկզբում ժամանելուց հետո կաթնամթերքի պակաս կար։ Ու թեև Հայաստանում պանիրները բավականին շատ են, սակայն դրանց մեծ մասը աղի է։ Սակայն այժմ տեղական արտադրողները փորձում են ընդլայնել տեսականին և առաջարկել պինդ դեղին պանիրների և երիտասարդ անաղ պանրի լավ ընտրանի: Իսկ ցանկության դեպքում միշտ կարող եք այցելել բելառուսական ապրանքներով խանութներ, դրանք շատ են։ Տեղի բնակիչները գիտեն առաքման օրերը և գնում են միս և երշիկեղեն, խոզի ճարպ, կաթ, կաթնաշոռ, շոկոլադ, կեչու հյութ, կարագ։
Հայերը չեն սիրում քայլել, գրեթե յուրաքանչյուր բնակիչ ունի մեքենա։ Երբեմն թվում է, թե մեքենաներին վերաբերվում են ինչպես ընտանիքի անդամներին։ Դրանք սիրում են, հպարտանում, խնամում։ Մեքենաներն այնքան շատ են, որ քաղաքում հազիվ են տեղավորվում։ Այնուամենայնիվ, ոչ բոլորին է հարմար բենզինով լիցքավորելը, քանի որ AI-98-ի մեկ լիտրը (տեղական «պրեմիում») արժե 5 ռուբլի բելառուսական ռուբլով, ինչի կապակցությամբ շատերի մեքենաները գազով են աշխատում: Ընդհանուր տրանսպորտը տաքսին է։ Նվազագույն ճանապարհորդությունն արժե մոտ 5 ռուբլի: մեր փողերով քաղաքի համար միջինը մոտ 15-18 ռուբլի է։ Հասարակական տրանսպորտը շատ չէ , բայց հին էլ չէ՝ ավտոբուսներ, տեղ-տեղ տրոլեյբուսներ, միկրոավտոբուսներ, մետրո։ Շարժումը հաճախ անկազմակերպ է լինում։
Նյութը հրապարակման պատրաստեց Կամո Խաչիկյանը
