Փաշինյանը պետք է հեռանա, բայց փողոցային հանրահավաքները բավարար չեն նրան հեռացնելու համար
ՔԱՂԱՔԱԿԱՆՈՒԹՅՈՒՆ
Realtribune.ru-ն գրում է, որ «IA Realist» լրատվական գործակալության գլխավոր խմբագիր Սարգիս Ծատուրյանը տեսաուղերձ է ձայնագրել, որում գնահատական է տալիս երևանյան ցույցերին։ Ծատուրյանը խոսել է նաև Հայկական երազանքին նվիրված գրքի վրա կատարված աշխատանքի մասին, որը նա գրում է հատուկ այն հայերի համար, ովքեր պատրաստ են պայքարել իրենց ազգային և քաղաքացիական իրավունքների համար։ «IA Realist»-ը ներկայացնում է Ծատուրյանի կոչի ամբողջական տեքստը:
«Փաշինյանի մասին կարծիքս չեմ փոխել: Ես նրան համարում եմ հայ ժողովրդի կենսական շահերի դավաճան։ Կարծում եմ, որ նա պետք է թոշակի անցնի։ Դա կլինի նրա անձնական մեծ ներդրումը ազգի փրկության գործում, եթե նա պարզապես հեռանա։ Միևնույն ժամանակ, ես համաձայն չեմ Հայաստանի նախկին նախագահների հետ: Ես պարզապես նրանց չեմ հավատում: Նրանք հնարավորություն ունեին երկիրը ոտքի կանգնեցնելու, Արցախը ճանաչելու, Միացումն ապահովելու։ Նրանք դա չեն արել: Նրանք այլ առաջադրանքներ ունեին։ Նրանք այժմ կարող են գտնել տարբեր արդարացումներ, որ իբր ինչ-որ մեկն իրենց թույլ չի տվել։ Եթե անգամ թույլ չտային, պետք է անեին, քանի որ դա իրենց պարտքն էր որպես պետության ղեկավարներ։ Ինչպե՞ս կարող են երկիրը ճգնաժամի մեջ գցած մարդիկ հենց այդ երկիրը դուրս բերել ճգնաժամից։ Դա հնարավոր չէ, քանի որ նրանք պարզապես չունեն բավարար կոմպիտեցիաներ։ Փաշինյանը նույնպես կոմպիտեցիաների պակաս ունի: Նրանք բոլորն էլ արժանի են միմյանց։ Ցավոք սրտի, Հայաստանում հայամետ ուժերը դեռ չեն եկել իշխանության։ Նրանք ռուսամետ են, կամ որևէ այլ տեսակի «…մետ», բայց ոչ հայամետ։
Ինձ հարցնում են. ցուցարարները կկարողանա՞ն տապալել Փաշինյանին։ Այդ հարցին պատասխանելու համար անհրաժեշտ է վերլուծել այն, ինչ այսօր տեսնում ենք Երևանի փողոցներում։ Բողոքի ակցիան պարզապես ինչ-որ քաղաքական շարժում կամ ինչ-որ քաղաքական քայլ չէ։ Փաստն այն է, որ դա մի ամբողջ գիտություն է։ Որոշակի երկրում ռեժիմի փոփոխության մարտավարությունն ու ռազմավարությունը նույն կերպ գիտությունն է, ինչպես քիմիան, ֆիզիկան, կենսաբանությունը, մաթեմատիկան։ Այն ունի իր հստակ օրենքները։ Բողոքի գիտությունն ասում է, որ մինչև փողոցային բողոքի ակցիաներ իրականացնելը իրական կազմակերպիչները պետք է հավաքագրման աշխատանքներ տանեն ոստիկանությունում, հատուկ ծառայություններում և զինված ուժերում։ Դա այն նպատակով է, որ ուժայիններին իրենց կողմը քաշեն։ Եթե ցուցարարներին դա հաջողվում է, ապա իշխանությունն ու պետական ապարատը լիովին մեկուսացվում են միմյանցից։ Դա փողոցային բողոքի ակցիաների խնդիրն է։ Ուժային կառույցներում հավաքագրումը փողոցային պայքարի այն տարրն է, որի շնորհիվ իշխանությունը մեկուսացվում է պետական ապարատից:
Սա իմ գյուտը չէ։ Գրքերում է գրված: Տասնամյակներ շարունակ փորձագետները ուսումնասիրել են այդ թեման, գրել աշխատություններ դրա շուրջ և օգտագործել տարբեր երկրների լավագույն փորձը։ Յոթ տարի է, ինչ ուսումնասիրում եմ այդ գիտությունը։ Դրա վերաբերյալ անգամ թեզ եմ պաշտպանել, բայց սովորելու շատ բան կա։ Կան օբյեկտիվ օրենքներ և տեխնիկա, որոնցով կարելի է տապալել իշխանությանը։ Բայց, եթե դուք ներգրավված չեք եղել նման հավաքագրումների մեջ, ապա դա ձեզ չի հաջողվի: Նույնիսկ կարելի է ամիսներով շրջել Երևանով` փակելով տրանսպորտային զարկերակները, բայց իշխանությունները փողոցներում չեն լինում։ Հզորությունը ուժային ուղղահայաց է, որը պարզապես պետք է «կտրել», և առանց ուժային կառույցների վրա հույս դնելու դա հնարավոր չէ անել։ Երևանում հանրահավաքները շարունակվում են ապրիլի 17-ից։
Արդեն ավելի քան երկու շաբաթ է անցել։ Այդ ընթացքում մենք չենք տեսել ոստիկանության, զինված ուժերի, պետական ապարատի ներկայացուցիչների, կամ իշխող կուսակցության կողմից գոնե մեկ անցում դեպի ցուցարարների կողմը։ Ոչ ոք չի անցել ցուցարարների կողմը: Սա անուղղակիորեն ցույց է տալիս, որ հավաքագրման աշխատանքներ չեն իրականացվել։ Նման շարժումը չի կարող ավարտվել հաղթանակով, քանի որ, ամենայն հավանականությամբ, հանրահավաքների կազմակերպիչների նպատակը Երևանում իշխանությունը վերցնելը չէ։ Միևնույն ժամանակ Երևանի փողոցներում տեսնում եմ բազմաթիվ արժանի տղաների։ Նրանցից շատերին անձամբ ճանաչում եմ։ Նրանք ոչ միայն երիտասարդ տղաներ են, այլ նաև աղջիկներ ու կանայք։ Նրանք դուրս են գալիս գաղափարական նկատառումներից ելնելով, այլ ոչ թե այն պատճառով, որ ինչ-որ մեկը նրանց ինչ-որ բան է խոստացել։ Նրանք պարկեշտ մարդիկ են։ Ես հարգում եմ նրանց, քանի որ նրանք պայքարում են իրենց իրավունքների համար։ Բայց...դատելով հանրահավաքների կազմակերպման մակարդակից` ամեն ինչ շատ տխուր է։
Այս ամբողջ հոռետեսությունը թուլացնելու համար ուզում եմ ասել, որ գիրք եմ գրում հատուկ այն հայերի համար, ովքեր պատրաստ են պայքարել ազգային և քաղաքացիական իրավունքների համար։ Կեսն արդեն գրված է։ Այդ գիրքը նվիրված է Հայկական երազանքին։ Սա հայոց պատմությունն ըմբռնելու և ապագայի պատկերը ուրվագծելու փորձ է։ Ես դա գրում եմ հենց քեզ համար, իմ այն եղբայրների ու քույրերի համար, ովքեր պատրաստ են և պայքարելու են իրենց իրավունքների համար։ Հենց ավարտեմ, կգամ ձեզ մոտ։ Եվ ես պայքարելու եմ մեր ընդհանուր հայկական շահերի, մեր ընդհանուր հայկական իրավունքների, մեր պատմական հայրենիքում ապրելու իրավունքի համար։»
Նյութը հրապարակման պատրաստեց Կամո Խաչիկյանը
