Google ընկերության գլխավոր գործադիր տնօրեն, Սունդար Պիչայի պատասխանը Ադրբեջանի ԱԳՆ-ի նամակին
ՔԱՂԱՔԱԿԱՆՈՒԹՅՈՒՆ
Ադրբեջանի ԱԳՆ մամուլի խոսնակ Լեյլա Աբդուլլաևան հայտարարել է, որ իրենք դիվանագիտական խողովակներով հարց են բարձրացրել Google-ի առջև՝ կապված այն հարցի հետ, որ քարտեզի վրա նշված են «հայերենով աղավաղված տեղանուններ»: «Ընկերության ղեկավարությանը նամակ ենք ուղարկել ադրբեջանական տարածքներում աղավաղված տեղանունների հարցի վերաբերյալ: Հակառակ կողմին ուղարկվել է Ադրբեջանի համապատասխան տարածքների պաշտոնական աշխարհագրական անվանումները»,- ասել է Աբդուլլաևան՝ հավելելով, որ այդ հարցը գտնվում է իրենց ուշադրության կենտրոնում:
Ժամեր անց Google ընկերության գլխավոր գործադիր տնօրեն, ազգությամբ հնդիկ Սունդար Պիչայի իր բլոգում գրել է․ «Այսօր աշխատակիցները ինձ են ներկայացրել Ադրբեջանի Հանրապետության պաշտոնական նամակը, որում նրանք պահանջում են հեռացնել Արցախի բնակավայրերի հայերեն անվանումները։ Ինչպես նկատեցիք նրանք ոչ թե խնդրում, այլ պահանջում են մեզնից և ինչպես երևում է այդ երկրի ղեկավարությունը լավ չի պատկերացնում, թե ումից ինչ է պահանջում, և քանի դեռ դա այդպես է նրանց եմ փոխանցում հետևյալ ուղերձը․ «Զերծ մնալով քաղաքական գնահատականից ստորև ներկայացնում եմ պատմական և իրավական փաստեր ադրբեջանական պահանջի կեղծ լինելու վերաբերյալ․
1. Բազմաթիվ պատմական փաստեր կան, որոնք ապացուցում են, որ Լեռնային Ղարաբաղը հին հայկական երկրամաս է, պատմական աղբյուրներով այն առաջին անգամ հիշատակված է Մ․Թ․Ա 8-րդ դարում Վանի թագավորության սեպագիր արձանագրություններում,
2. Ընտիր պատմիչներ Ստրաբոնը և Դոն Կասիոսը Արցախը հիշատակում են, որպես պատմական Հայաստանի անբաժանելի մաս։ Այսքանը հակիրճ Արցախի պատկանելիության մասին։
Իսկ հիմա անդրադառնամ Ադրբեջանին․
Ադրբեջան անվանումով պետություն աշխարհի քարտեզի վրա առաջին անգամ առաջացել է միայն 1918 թվականի մայիսի 27-ին թուրք Նուրի Փաշայի ռազմական միջամտության արդյունքում։ Այստեղ տրամաբանական հարց է առաջանում․ ինչպե՞ս կարող է հարյուր տարվա պետությունը այդպիսի պահանջով դիմել մեզ։ Չէ որ վերջիվերջո Շուշի և Հադրութ քաղաքները գրեթե հազարամյակների պատմություն ունեն, Ադրբեջանի ներկայացրած պահանջը ոչ միայն փաստերից զուրկ է այլ նաև արհամարհանք է պատմագրության միջազգային իրավունքի հանդեպ։ Քաղաքականությունը այստեղ կապ չունի, վերջիվերջո չի կարող ընդամենը 100 տարեկան երկիրը նման պահանջով դիմել հազարամյակների պատմություն ունեցող երկրի տարածքների նկատմամբ։ Հայազգի մասին ես լսել եմ դեռ Հնդկաստանում ուսանելու տարիներին, քաջ ծանոթ եմ Կակաթայի հայոց մարդասիրական ճեմարանի և Մադրասի հայկական տպագրության ստեղծման պատմությանը։ Այստեղ նույնիսկ ավելորդ է անդրադառնալ հայ-հնդկական դարավոր պատմության փաստին։ Պարոնայք 100 տարվա ղեկավարներ հաջորդ անգամ տեղանունները փոխելու պնդրով դիմելիս հուսով եմ չեք մոռանա պատմական հայկական Շահումյան, Գանձակ և մի շարք այլ տարածքները կրկին իրենց անունով վերանվանելու մասին էլ նշել։ Ընդհանրացնելով այս ամենը և բոլոր ներկայացված փաստերը հաշվի առնելով ես կարգադրել եմ նրանց նամակին տալ բացասական պատասխան»։
Սոնա Գիշյան
